ENTE BHRANTHUKAL (എന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ)

നിർവ്വാണം '''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''' പകൽവെളിച്ചം അതിന്റെ ജൈത്രയാത്ര അവസാനിപ്പിച്ച് പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് അമരുകയാണ്. ആ പഴയ തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത്, കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് കറുത്ത ചാരുകസേരയിൽ അയാൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ നിശ്ചലതയേക്കാൾ ഗാഢമായ ഒരു മൗനം അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പടർന്നുപന്തലിച്ചിരുന്നു. അവിടെ കാറ്റില്ല, വികാരങ്ങളുടെ ഓളങ്ങളില്ല; കേവലം ഒരു സാക്ഷി മാത്രമായി അയാൾ പ്രപഞ്ചത്തെ നോക്കിനിന്നു. ലക്ഷ്മിയുടെ വേർപാട് അയാളിൽ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടാക്കിയില്ല, മറിച്ച് ഒരു പൂർണ്ണതയാണ് നൽകിയത്. കൂട്ടുനടന്നവൾ വഴിപിരിഞ്ഞു പോയപ്പോൾ, ഭൗതികമായ എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളുടെയും അവസാനത്തെ കണ്ണിയും അഴിഞ്ഞുപോയതായി അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മക്കൾ ഇന്ന് വെറും ദൂരസ്ഥിതരായ ശബ്ദരേഖകൾ മാത്രമാണ്. വിദേശത്തെ തണുപ്പിലും നഗരങ്ങളിലെ ആരവങ്ങളിലും അവർ സ്വന്തം ലോകം കെട്ടിപ്പടുത്തിരിക്കുന്നു. സ്നേഹമെന്നത് ഒരു ജൈവപരമായ കടമ മാത്രമാണെന്നും, കാലം അത് വിസ്...

ഞാനധികം  സംസാരിക്കുന്നതാണോ നിന്റെ പരാതി? എങ്കിൽ കേൾക്കൂ.., ഓരോ വാക്കും എന്റെ ഉള്ളിൽ  പൊട്ടിപ്പൊളിയുന്ന മിണ്ടാതിരുന്ന സത്യങ്ങൾ  തന്നെയാണ്… ഞാൻ സംസാരിക്കുന്നത് ശബ്ദമല്ല, ഒരു രക്ഷപ്പെടലാണ്.. എന്റെ തന്നെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് എന്നെ ഞാൻ തിരികെ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ. ഒരു ദിവസം ഞാൻ നിശ്ശബ്ദനായാൽ, തീരുമാനം ആയിരിക്കില്ലത്, തോൽവിയായിരിക്കും… അന്ന്, വാക്കുകൾ മരിക്കുകയല്ല, ഞാനാണ് മന്ദഗതിയിൽ അവയുടെ കൂടെ അണഞ്ഞുപോകുക… നീ കേൾക്കാത്ത ആ മൗനത്തിനകത്ത്, നിലവിളികൾക്ക് പോലും ഇടമില്ലാത്ത ഒരു ഇരുട്ടുണ്ട്… അതുകൊണ്ട്, എന്റെ സംസാരങ്ങളെ ഒരലോസരമായി കാണരുത്, അത് ഞാൻ ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിക്കുന്നതിന്റെ തെളിവാണ്… കാരണം, എന്റെ നിശ്ശബ്ദത മരണത്തേക്കാൾ ഭീകരമായിരിക്കും… Sree

വാക്കുകൾ തീർന്നപ്പോൾ അവർ അപശബ്ദമുയർത്തി നിശ്ശബ്ദതയുടെ ആഴം അവരെ ഭയപ്പെടുത്തി. ശൂന്യതയുടെ ഇടവേളകളിൽ അർത്ഥം ജനിക്കേണ്ടിടത്ത്, അവർ വഴക്കുകൾ വിതച്ചു, കാറ്റിൻ തുമ്പിൽ പോലും  നാവിനാൽ കടുംകെട്ടുകൾ കെട്ടി. ചെറിയ ചിറകുള്ള കാര്യങ്ങളെ ഗരുഡനെപ്പോലെ പറത്തി, തങ്ങളുടെ ഉള്ളിലെ പ്രശ്നങ്ങളെ പുറംലോകത്ത് പരത്താൻ. അവർക്ക് വിഷയം വേണ്ടായിരുന്നു വഴക്കിന്റെ ചൂട് മതി; അതിൽ തന്നെയാണ് അവരുടെ സ്വയം ന്യായം വിഷവും... നിശ്ശബ്ദത കേൾക്കാൻ കഴിയാത്തവർ ശബ്ദത്തെ ആയുധമാക്കുന്നു; വിഷയദാരിദ്ര്യം അവരുടെ ആത്മാവിന്റെ പച്ചയായ പ്രതിബിംബം.

#എക്സിറ്റ്പോൾ_എന്താണ്? വോട്ടർമാർ പോളിംഗ് ബൂത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തു വരുന്ന സമയത്ത് അവർ ആരെ വോട്ട് ചെയ്തു എന്ന് ചോദിച്ച് ശേഖരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ തയ്യാറാക്കുന്ന പ്രവചനമാണ് എക്സിറ്റ് പോൾ. 📊 എങ്ങനെ നടത്തുന്നു? 1. സാമ്പിൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് (Sampling): രാജ്യമൊട്ടാകെ എല്ലാ ബൂത്തുകളിലും ചോദിക്കാൻ കഴിയില്ല. അതിനാൽ ചില തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ബൂത്തുകൾ മാത്രം (urban + rural mix) തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. 2. വോട്ടർമാരോട് ചോദ്യം: വോട്ട് ചെയ്തതിന് ശേഷം പുറത്തു വരുന്ന ആളുകളോട്: ആരെ വോട്ട് ചെയ്തു? പ്രായം, ലിംഗം, സമൂഹ പശ്ചാത്തലം തുടങ്ങിയ വിവരങ്ങൾ ചോദിക്കും. പലപ്പോഴും “ഗോപ്യത” ഉറപ്പാക്കാൻ ചെറിയ മൊബൈൽ ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കും. 3. ഡാറ്റ ശേഖരണം: ഈ വിവരങ്ങൾ കേന്ദ്രത്തിലേക്ക് അയക്കപ്പെടും. 4. വിശകലനം (Analysis): സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്കൽ മോഡലുകൾ ഉപയോഗിച്ച്: ആകെ വോട്ടിന്റെ പ്രവണത സീറ്റുകൾ എങ്ങനെ മാറും എന്ന് കണക്കുകൂട്ടുന്നു. 🧠 ശാസ്ത്രീയ അടിസ്ഥാനം എക്സിറ്റ് പോൾ പ്രധാനമായും സാമ്പിൾ സർവേ ആണ്. ഇത് Sampling (statistics) എന്ന ആശയത്തിലും Margin of error എന്ന ആശയത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണ്. ⚠️ തെറ്റുകൾ വരാൻ കാരണങ്ങൾ 1. മറുപടി നിഷേധം...

​വേട്ടയാടുന്നവന്റെ കണ്ണിലെ തീയാണെനിക്ക്, അവൻ തൊടുക്കുന്ന അമ്പിന്റെ കൂർപ്പാണ് ഞാൻ. വീഴുന്ന ഇരയുടെ ദയനീയശബ്ദം അതെന്റെ സിരകളിൽ പടർത്തുന്നതാവേശം! ​കുതിച്ചു പായും വേട്ടതൻ ലഹരിയിൽ, അട്ടഹസിക്കുന്ന വേട്ടക്കാരന്റെ പക്ഷം ഞാൻ. ഇര പ്രാണൻ പിടഞ്ഞു വീഴുമ്പോൾ, മെല്ലെ മാറുന്നു ഞാൻ,  ഒരു പക്ഷപ്പകർച്ച! ​പിടയുന്ന ഇരയെ ഞാൻ മാറോട് ചേർക്കുന്നു, കൊന്നവന്റെ ക്രൂരതയിൽ ഞാനും കരയുന്നു. കപടമല്ല കണ്ണുനീർ, അറിഞ്ഞുതന്നെയീ വേഷം വേട്ടയാടി തീർത്തവന്റെ ആത്മസംതൃപ്തിയെ ഒളികണ്ണാലുഴിയുന്നുഞാൻ!. ​കഴുത്തറുത്ത കത്തിയിൽ ചുംബിച്ചു കൊണ്ട്, മുറിവേറ്റവന്റെ നോവിനെ പുകഴ്ത്തുന്നു. വേട്ടക്കാരനൊപ്പം ഇരയെ പിടിച്ച ഞാൻ, ഇരയോടൊപ്പം ചേർന്ന് വേട്ടയെ ശപിക്കുന്നു!

ചുരുക്കത്തിൽ_നമ്മൾക്ക് മൂന്ന്മുഖ്യൻ_മൂന്ന്ഉപമുഖ്യൻ_മൂന്ന്മന്ത്രിസഭ😃😃 കേരള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഈ ഘട്ടം നോക്കുമ്പോൾ, ഫലം പുറത്തുവരുന്നതിന് മുമ്പേ “ഭരണപട്ടിക” തയ്യാറാക്കുന്ന ആവേശം ഒരു വിചിത്ര നാടകമെന്നുപോലെ തോന്നുന്നു. #ജനാധിപത്യത്തിന്റെ_പരിഹാസരംഗം വോട്ടെണ്ണൽ പോലും തുടങ്ങാത്ത ഒരു സംസ്ഥാനത്ത്, മുഖ്യമന്ത്രിയാരെന്നോ, ഉപമുഖ്യമന്ത്രിയാരെന്നോ, മന്ത്രിസഭയിലെ പോർട്ട്ഫോളിയോ എങ്ങനെയെന്നോ മുൻകൂട്ടി പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ ആവേശം—അത് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രകടനമാണോ, അതോ #ജനാധിപത്യത്തെ_അപഹസിക്കുന്ന_അഹങ്കാരമോ? ഇത് വെറും രാഷ്ട്രീയ തന്ത്രമല്ല. ഇത് ജനവിധിയെ മുൻകൂട്ടി വിധിച്ചുകൂട്ടുന്ന ഒരു “മാനസിക ഭരണഘടനാ ലംഘനം” പോലെയാണ്. വോട്ട് രേഖപ്പെടുത്തിയ ജനങ്ങൾ ഇന്നും കാത്തിരിക്കുന്നു— “ഞങ്ങളുടെ തീരുമാനം എന്തായിരിക്കും?” എന്നൊരു നിർണായക നിമിഷത്തിനായി. പക്ഷേ രാഷ്ട്രീയക്കാർ ഇതിനകം തീരുമാനിച്ചുകഴിഞ്ഞു— “ഭരണം ആരുടേതാണെന്ന്!” ഇത് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനോടുള്ള ഒരു അസമ്മാനമാണ്. ജനങ്ങളുടെ വോട്ട് ഫലം പറയുന്നതിനു മുമ്പേ, അധികാരത്തിന്റെ കസേരകൾ പങ്കിട്ടുകഴിയുന്ന ഈ പ്രവണത, “ജനങ്ങൾ ഒരു ഔപചാരികത മാത്രം” എന്ന ധാരണ ശക്തമാക്കുന്നു...

ലക്ഷങ്ങളുടെ വാഗ്ദാനം… വലയത്തിന്റെ നിഴൽ കാലം മാറിയതുപോലെ, വഞ്ചനയുടെ രൂപങ്ങളും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ മുഖം നോക്കി പറഞ്ഞിരുന്ന കള്ളങ്ങൾ, ഇന്ന് സ്‌ക്രീനുകൾക്കപ്പുറം നിസ്സംഗമായി ഒഴുകിയെത്തുന്നു. “പഴയ നോട്ടുകൾക്ക് ലക്ഷങ്ങൾ…” എന്നൊരു വാക്ക് മാത്രം മതി— നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ വാതിൽ തുറക്കാൻ. ഒരു 5 രൂപ നോട്ടോ, ഒരു പഴയ 1000 രൂപ നോട്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു 50 രൂപ നോട്ടിലെ അപൂർവ നമ്പറോ ഇവയെല്ലാം പെട്ടെന്ന് ‘അമൂല്യമായ നിധി’കളായി മാറുന്നു, സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ മായാജാലത്തിൽ. #വലയമാണിത് ആദ്യം ഒരു പരസ്യം. അത് ഒരു പ്രതീക്ഷ വിതയ്ക്കും. “ഞങ്ങൾ അപൂർവ നോട്ടുകൾ വാങ്ങുന്നു…” എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഒരാൾ നിങ്ങളെ ബന്ധപ്പെടും. സംഭാഷണം വിശ്വാസമായി വളരും. പിന്നീട് ചെറിയൊരു അപേക്ഷ “റജിസ്ട്രേഷൻ ഫീസ്…” “കൂരിയർ ചാർജ്…” “സർവീസ് ചാർജ്…” അത് നൽകുമ്പോൾ, നമ്മൾ കാണാതെ പോകുന്നത് ആ വലയത്തിന്റെ അറ്റം തന്നെയാണ്. പണം പോയാൽ, അവർ അപ്രത്യക്ഷമാകും. നമ്മൾ മാത്രം ചോദ്യങ്ങളോടും നിസ്സഹായതയോടും. #സത്യമെന്ത് പഴയ നോട്ടുകൾക്ക് ഒരു ശേഖരണ മൂല്യം ഉണ്ടാകാം പക്ഷേ അത് കഥകളിലെ പോലെ ലക്ഷങ്ങളുടെ സ്വപ്നമല്ല. ഇത്തരത്തിൽ വൻ തുക നൽകുന്ന ഔദ്യോഗിക സംവിധാനങ്ങളൊന്നും ന...

[ജീവിതം പലപ്പോഴും ഒരു യാത്ര പറയലായിപ്പോകുന്നു. പക്ഷേ, എല്ലാ യാത്രക്കും ഒരു ലക്ഷ്യം ഉണ്ടാവണമെന്നില്ല, ചിലത് മടങ്ങിവരവുകൾ സാധ്യമാണ്, എന്നാൽ ജീവിതയാത്രയിൽ അത് അസാധ്യമായതും]  മഴ പതിയെയല്ല വന്നത്.. പെട്ടെന്നൊരു ഓർമ്മ പൊട്ടിത്തെറിച്ചതുപോലെ ആകാശം തുറന്നു വീണതാണന്ന്. . ആ മഴയിൽ വലിയ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ നനഞ്ഞു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഇരുമ്പിന്റെ ഗന്ധവും, നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ വാസനയും കാറ്റിൽ കലർന്നിരുന്നു. ഷെഡുകളുടെ ഓരത്തിലൂടെ വെള്ളം ഒന്നിച്ചൊഴുകി ഒരു കോലാഹലസംഗീതം പോലെ തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. ട്രെയിനുകൾ നീണ്ട ശരീരങ്ങളോടെ മഴയെ സഹിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്നുണ്ട്. ചിലത് അപ്പോൾ എത്തിയവ, ചിലത് പോകാനൊരുങ്ങുന്നവ, ചിലത് കാത്തുനിൽക്കുന്നവ. വിസിൽ മുഴങ്ങുമ്പോഴും മഴ ഒരു നിമിഷം കൂടി കനക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി. ആ തിരക്കിന്റെ നടുവിൽ പ്രായംചെന്ന ആ ദമ്പതികൾ പതുക്കെ നടക്കുകയായിരുന്നു. മുപ്പത്തിയഞ്ച് വർഷം നീണ്ട ഒരു നഗരജീവിതം ഇപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ബാഗിലൊതുക്കി നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയാണ്. “ഇനി ഇവിടെ വരേണ്ടി വരില്ലല്ലോ അല്ലേ .…” അവർ ചുറ്റും നോക്കി പതിയെ പറഞ്ഞു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ആശ്വാസമില്ലായിരുന്നു.. മഴയെക്കാൾ നനഞ്ഞ ഓർമ്മകൾ മാത്രം. “വരേണ്ടതെന്...

ഇലക്ഷനോടനുബന്ധിച്ച് മൂന്ന് മുന്നണികളും ക്ഷേമപെൻഷനുകളുടെ വാഗ്ദാനപ്പെരുമഴയാണല്ലോ പ്രഖ്യാപിച്ചത്... നമുക്ക് ക്ഷേമപെൻഷൻ മാത്രം മതിയോ..? ക്ഷേമത്തെക്കാൾ കൃഷി — കേരളത്തിന്റെ മുന്നോട്ടുള്ള വഴി കേരളം ഇന്ന് ഒരു വഴിത്തിരിവിൽ നിൽക്കുകയാണ്. ഒരുവശത്ത് ക്ഷേമപദ്ധതികൾ വ്യാപകമായി നടപ്പിലാക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹികസംസ്ഥാനം; മറുവശത്ത് കൃഷിയിടങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടും തൊഴിലാളികൾ അസന്തുഷ്ടരായും നിൽക്കുന്ന ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം. ഈ രണ്ട് അവസ്ഥകളും തമ്മിൽ ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നതാണ്. ഇന്ന് വീട്ടുവളപ്പിൽ പോലും കൃഷി ചെയ്യാൻ ആളുകൾ താത്പര്യം കാണിക്കാത്ത സ്ഥിതി രൂപപ്പെട്ടു. ഒരിക്കൽ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്ന കൃഷി, ഇന്ന് “വാങ്ങിക്കോളാം” എന്ന സൗകര്യചിന്തയിലേക്ക് വഴിമാറി. ചെറുകുടുംബങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെട്ട ജീവിതം, സമയം കുറവ്, ലാഭം കുറഞ്ഞതെന്ന ധാരണ — ഇതെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഈ മാറ്റം സംഭവിച്ചത്. ഇതോടൊപ്പം, കൃഷിയിടങ്ങൾ ചെറിയ ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിക്കപ്പെടുകയും പലതും ഉപയോഗശൂന്യമായി കിടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതേസമയം തൊഴിലാളികളുടെ അസന്തുഷ്ടിയും വർധിച്ചു. ലഭിക്കുന്ന വേതനം ജീവിതച്ചെലവിനോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല, ജോലിയുടെ സ്ഥിരതയില്ല, സാമൂഹിക അംഗീകാരം കു...

#പറങ്ങാണ്ട്യേ... (ഈ കുറിപ്പ് ശ്രീമതി. Aysha Kader ന്റെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾക്കുള്ള സമർപ്പണമാണ്) പ്രഭാതങ്ങൾക്കെല്ലാം ഒരുപോലെ ജന്മമല്ല… ചില പ്രഭാതങ്ങൾ വെറും വെളിച്ചമത്രേ, ചിലത് ഓർമ്മകളുടെ ശബ്ദവുമാണ്. എന്റെ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രഭാതങ്ങൾ ശബ്ദങ്ങളാൽ തീർത്തവയായിരുന്നു, പാടത്തുനിന്നുയരുന്ന മണ്ണിന്റെ ഗന്ധവും മുണ്ടകൻ കതിരുകൾ കാറ്റിലുലയുന്ന കിലുകിലാരവും,  തോടിന്റെ നിസ്സീമമായ ഒഴുക്ക്, കൈതോലപ്പായ നെയ്യുന്ന കൈകളുടെ താളം… മുകളിൽ പറങ്കിമാവിൻ തോട്ടം താണ്ടി മണം പേറിവരുന്ന കാറ്റ്... അതെല്ലാം മറികടന്ന്, ആഴ്ചാവസാനം കേൾക്കുന്നൊരു വിളിയുണ്ട്.. “പറങ്ങാണ്ട്യേ...…” ആ ശബ്ദം പ്രഭാതത്തെയല്ല ഉണർത്തുക.., ഗ്രാമ ജീവിതത്തയാകെ ഉണർത്തുന്നു.. കൈതക്കാടുകൾ അതിരാകുന്ന ഇടവഴികൾക്കുള്ളിൽ കുടുങ്ങിയിരുന്ന ഗ്രാമം മഴ വന്നാൽ വെള്ളത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്ന പാടവരമ്പുകൾ, വഴികളേക്കാൾ ഓർമ്മകൾ കൂടുതലായിരുന്ന ഒരു ലോകം. അങ്ങോട്ടാണ് അവൻ വന്നിരുന്നത് കാലത്തിന്റെ പുറത്തു നിന്നൊരു മനുഷ്യനെപ്പോലെ, അബ്ദുള്ള..!! ഞങ്ങളുടെ അബ്ദൂക്ക..  തോളിലൊരു കൊട്ട… അത് വെറും പാത്രങ്ങളുടെയും ചട്ടികളുടെയും ഭാരമല്ല, ഗ്രാമത്തിന്റെ ചെറു ആഗ്രഹങ്ങളുടെ സംഭാരമാണ്. അലുമിനിയം പ...

അടിയാന്റെ അരക്ഷിതാവസ്ഥ, കടമെടുത്ത മഷിയായിരുന്നു യുവകവിത്വത്തിന്റെ തൂലികയിൽ.. വിപ്ലവചിന്തുകളുടെ  വേരും നീരുമായിരുന്നന്ന് യുവകവിത...  അടിയിൽ കരിഞ്ഞ അവിയൽ മണത്തിന്റെ സ്വോദു നോക്കിയിരുന്നില്ലന്ന് തുച്ഛമെന്നാകിലും പെണ്ണാളെഴുത്തുകൾ...! അടുക്കളയിൽ നിന്നരങ്ങുകണ്ട പെൺകവിതകളൊന്നുമേ, കക്ഷം വിയർക്കാത്ത നമ്പൂതിരിഫലിതങ്ങളായില്ല...! ഉണ്ടുറങ്ങി തിണ്ണനിരങ്ങിയ, മേലാളോച്ഛിഷ്ടവുമായില്ല. അച്ഛനുമാശാനും¹ പകർന്ന അക്ഷരവെട്ടത്തിലടയിരുന്നുവിരിഞ്ഞ, പുതുവാക്കുകളെല്ലാം മാനവഗീതികളായിരുന്നു. സാഹോദര്യത്തിന്റെ സപര്യകളും.. ഗാന്ധിമുതലയ്യൻ²വരെ പാടിപ്പുകഴ്ത്തലുകളായില്ല.. പാടിപതിക്കയായിരുന്നാ വിപ്ലവപ്പദങ്ങൾ... അക്ഷരമറിയാത്തവനിലേക്കും.  പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പടവാളുകൾ. പടപ്പാട്ടുപോലെ... മലയാളമൊരു അയഥാർത്ഥ കുബേരത്വത്തിലാണിന്ന്. യുവകവിയുടെ തൂലികയിൽ ലഹരിയും പ്രണയവും  വിരഹവും നിരാശയും മാത്രം. കരഞ്ഞുതീർക്കുന്ന കഴുതകൾ. പെണ്ണെഴുത്താളൊരു ഇക്കിളിപ്പുസ്തകംപോലെ... രതികഥയും കഥയില്ലായ്മയും തുറന്നെഴുത്തെന്നപേരിട്ട് ആത്മരതികൊളളുന്നവൾ..  അതേ മലയാളമൊരുത്തമോത്തമ തമോഗർത്തത്തിലാണ് ഹേ.. കൂപമണ്ഡൂകകാഹളം "നവോത്ഥാനമെന്നുമൊരു പേർ"....

നഗരത്തിലെ ആ ഫ്ലാറ്റിന്റെ പത്താംനിലയിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് നോക്കിയാൽ താഴെ നിരനിരയായി പായുന്ന വാഹനങ്ങളുടെ ചുവന്ന വെളിച്ചം കാണാം. ഒരു യന്ത്രപ്പാവയെപ്പോലെ ലക്ഷ്മി അടുക്കളയിൽ പാത്രങ്ങൾ കഴുകി അടുക്കിവെക്കുകയായിരുന്നു. അമ്പതാം വയസ്സിലെത്തിയ ലക്ഷ്മിക്ക് നഗരജീവിതം ഒരുതരം ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ വിരസതയാണ്.  എന്നാൽ മകൾ ആതിരയ്ക്ക് ഈ നഗരം അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളുടെ വലിയൊരു കാൻവാസാണ്. ​പതിനാറ് വയസ്സിന്റെ കൗതുകത്തിൽ നിൽക്കുന്ന ആതിര, ഹൈസ്കൂളിലെ 'ഫാഷൻ ക്ലബ്' അംഗമാണ്. അവളുടെ മുറിയിൽ എപ്പോഴും ഇൻസ്റ്റാഗ്രാം റീൽസുകളുടെ സംഗീതവും, ഓൺലൈനായി ഓർഡർ ചെയ്ത വിചിത്രമായ വസ്ത്രങ്ങളും വസ്തുക്കളും ചിതറിക്കിടക്കും. ​"ആതിരാ... ആ ഫോൺ ഒന്ന് അടച്ചു വെച്ച് ആഹാരം കഴിക്കാൻ വരുന്നുണ്ടോ നീ? ഈ പാതിരാത്രിയിലും ആ വിസ്മയയോടും രാഹുലിനോടും എന്താണാവോ ഇത്ര പറയാനുള്ളത്?"   ലക്ഷ്മിയുടെ ശബ്ദം നഗരത്തിലെ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് പോലെ ഒരു അസ്വസ്ഥതയാണ് ആതിരയിലുണ്ടാക്കിയിരുന്നത്.. ​മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം മാത്രം പുറത്തുവന്നു. ആതിര ഫോൺ കട്ടിലിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.   അവൾക്ക് അമ്മയുടെ ഓരോ ചോദ്യവും ഒരു 'നോട്ടിഫിക്കേഷൻ' പോലെ അരോചകമായി ...

​ജനൽചില്ലുകളിൽ വെയിലിന്റെ അവസാന കിരണങ്ങളും മാഞ്ഞുതുടങ്ങിയിരുന്നു. മുറിയിലാകെ പടർന്ന നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ടാണ് അവൾ ചോദിച്ചത്: ​"എന്താ... കഥയൊന്നും എഴുതുന്നില്ലേ ഈയിടെയായി?" ​അവൻ പത്രം മടക്കിവെച്ച് അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. മുഖത്ത് ചെറിയൊരു പരിഭവം നിഴലിക്കുന്നുണ്ട്. "എന്തിന്? നിന്റെ വായന കഴിഞ്ഞിട്ട് കാലം കുറെയായല്ലോ. അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് പ്രത്യേകിച്ച് ബുദ്ധിമുട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ..?" ​അവളൊന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു കുസൃതി ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. "എന്റെ ചങ്ങാതി ഇപ്പൊ വഴക്കിനാണോ വരുന്നത്?" ​"അല്ല... ഞാനെഴുതുന്നതൊന്നും നിനക്ക് അത്ര പഥ്യമല്ലല്ലോ," അവൻ ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു. ​"അതുപിന്നെ... ഇഷ്ടമായില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ 'നോ' പറയും. അതിലെന്താ തെറ്റ്?" അവൾ സോഫയിലിരുന്ന് കാലുകൾ ആട്ടി. ​"ആയ്ക്കോട്ടെ.. നീ പലപ്പോഴും മനപ്പൂർവ്വം 'നോ' പറയാറുണ്ട്. അതെനിക്ക് അറിയാം," അവൻ ഗൗരവം വിടാതെ പറഞ്ഞു. ​അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അരികിൽ വന്ന് നിന്നു. ശബ്ദം താഴ്ത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു, "അത് ഇഷ്ടം കൂടീട്ടാ ചങ്ങാതീ... നിന്റെ വരികളിലെ പ്രണയം എന്നെ തോൽപ്പിച്ചു ക...

മനുഷ്യ മനസ്സ് ഒരു വലിയ സമുദ്രം പോലെയാണ്; അവിടെ എപ്പോഴും ചിന്തകളുടെ തിരമാലകൾ അടിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. എന്നാൽ,, "ഓരോ ചിന്തകളും ശരിയായി അവസാനിപ്പിച്ചില്ലെങ്കിൽ അവ നിങ്ങളെ ഭ്രാന്തനാക്കും." ഇതൊരു ചെറിയ കാര്യമായി തോന്നാമെങ്കിലും ഇതിന് വലിയൊരു മനഃശാസ്ത്രപരമായ തലമുണ്ട്. ​ചിന്തിക്കുക എന്നത് സ്വാഭാവികമായ പ്രക്രിയയാണ്. എന്നാൽ ഒരു വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ആലോചിച്ച് തുടങ്ങുകയും, അതിനൊരു വ്യക്തമായ തീരുമാനമോ ഉത്തരമോ കണ്ടെത്താതെ പാതിവഴിയിൽ ഉപേക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ അത് മനസ്സിൽ ഒരു 'ലൂപ്പ്' (Loop) ആയി അവശേഷിക്കുന്നു. സൈക്കോളജിയിൽ ഇതിനെ സെയ്ഗാർണിക് ഇഫക്റ്റ് (Zeigarnik Effect) എന്ന് വിളിക്കാം അതായത്, പൂർത്തിയാകാത്ത കാര്യങ്ങൾ നമ്മുടെ തലച്ചോറിനെ കൂടുതൽ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും. ​എന്തുകൊണ്ട് ഇവ അപകടകരമാകുന്നു? 1. ​മാനസിക സമ്മർദ്ദം: അറുതിയില്ലാത്ത ചിന്തകൾ തലച്ചോറിന് വിശ്രമം നൽകാതെ അതിനെ തളർത്തുന്നു. ഇത് ഉത്കണ്ഠയ്ക്കും ഉറക്കമില്ലായ്മയ്ക്കും കാരണമാകും. ​ഏകാഗ്രത നഷ്ടപ്പെടൽ: പഴയ ചിന്തകൾ ഉള്ളിൽ കറങ്ങിത്തിരിയുമ്പോൾ പുതിയ കാര്യങ്ങളിൽ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയാതെ വരുന്നു. 2.​തീരുമാനങ്ങ...

ഇന്ന് (മാർച്ച് 21) ലോക കവിതാദിനമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും സുതാര്യമായ പ്രകടനങ്ങളിൽ ഒന്നായ കവിതയെ ആദരിക്കാൻ നാം മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന ഒരു ദിനം. ഈ അവസരത്തിൽ “മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല കവിത ഏതാണ്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരൊറ്റ ഉത്തരമില്ല. കാരണം, കവിതയുടെ സൗന്ദര്യം വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് വിരിയുന്നത്. ഓരോരുത്തരുടെയും അനുഭവങ്ങളും വികാരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായതിനാൽ, ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം “മികച്ച കവിത” ഉണ്ടായിരിക്കും. എന്നിരുന്നാലും, മലയാള കവിതയുടെ വിശാലമായ ലോകത്ത് എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചില കവിതകളും കവികളെയും ഇവിടെ സ്മരിക്കാതെ വയ്യ. ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ “രമണൻ” മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച പ്രണയകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അതിൽ പ്രണയം മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ നിസ്സഹായതയും യുവത്വത്തിന്റെ തകർച്ചയും ഒരു നീരാഴിയിൽ പോലെ ഒഴുകുന്നുണ്ട്. കുമാരനാശാൻയുടെ “വീണപൂവ്”, “നളിനി” തുടങ്ങിയ കൃതികൾ ജീവിതത്തിന്റെ അനിത്യതയെ അത്ര മനോഹരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു, ഓരോ വായനയും നമ്മെ ഒരു പുതിയ ചിന്തയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. വള്ളത്തോൾ നാരായണ മേനോൻയുടെ കവിതകൾ ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവാണ്. “എന്റെ ഗുരുനാഥൻ”, “കേരളം വളരുന്നു” തുടങ്...

രമദാനിന്റെ നിരാഹാര നാളുകൾ, മനസിൽ തെളിച്ച ദീപങ്ങളായി.. പ്രാർത്ഥനകളുടെ ശബ്ദമാലകൾ ആകാശം തൊട്ടു തിരികെ വന്നപ്പോഴാണ് ശൗവ്വാലമ്പിളി മൃദുവായി ചിരിച്ചത്... നോമ്പിന്റെ നനുത്ത നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഹൃദയം പഠിച്ച സഹനഗാനം സന്തോഷത്തിന്റെ സലാം പോലെ ഒരേ വീഥിയിലൊഴുകുന്നു... ചന്ദ്രകല ചെറുതായെങ്കിലും നിറയ്ക്കുന്ന വെളിച്ചം വലുതാണ്.. പുണ്യത്തിന്റെ ഒരു പാദമുദ്രപോലെ മനസ്സിൻ മണ്ണിൽ പതിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന, "ഈദ് മുബാറക്" എന്ന മൃദു വാക്കിൽ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന ആത്മഹർഷം  ഒന്നാകുന്ന ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ  നിത്യസൗന്ദര്യം... ശൗവ്വാലമ്പിളി ഉദിച്ചപ്പോൾ വീണ്ടും ജനിച്ചു പുതിയ മനുഷ്യൻ പുതിയൊരു കരുണയായി പുതിയൊരു പ്രകാശമായി...  🌙 Sreekumar Sree

ആദിമ ഗുഹകളുടെ ഇരുള്‍മുനമ്പിൽ ആദ്യജ്വാല കത്തിയ നാളുമുതൽ മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ ചൂടിൽ പിറന്നു, വാളിന്റെ കഥയും രക്തഗാഥയും. കല്ലൊരുക്കി കുന്തമാക്കി, കോപം തീരാത്ത തീയായി; വിജയമെന്ന മരീചിക തേടി, വംശങ്ങൾ വീണു,  രാജ്യങ്ങൾ ചാരമായി. കാലം കടന്നുപോകെ, കുതിരപ്പുറത്തെ കാഹളം പീരങ്കിയുടെ ഗർജ്ജനമായി.. യന്ത്രങ്ങളുടെ ശീതലത്താൽ ജീവന്റെ ചൂട് നിശ്ശേഷം കെടുത്തപ്പെട്ടു. കൊടിയേറ്റങ്ങൾ ഉയർന്നും വീണും ഭൂപടങ്ങൾ പുനർരചിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാലും ഭൂമിയുടെ കണ്ണുനീർ ഒരു അതിരും അംഗീകരിച്ചില്ല. വിജയത്തിന്റെ മാളിക പണിതവർ ശവകുടീരങ്ങളിൽ ഉറങ്ങിപ്പോയി; ചരിത്രം സ്വർണാക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതി.. പക്ഷേ വേദന രക്താക്ഷരത്തിൽത്തന്നെ നിലനിന്നു. "ഓരോ യുദ്ധവും ഒരു തുടക്കമത്രേ, അവസാനമെന്നത് ഒരു മിഥ്യാഭ്രമം;" ശാന്തിതേടിയ പാതകളിൽ പോലും ചുവന്ന പാടുകൾ മാത്രം പടർന്നു. മനുഷ്യൻ ജയിച്ചതെന്ത്? ജയിച്ചതെന്ന്...? ചിതലായ ഭൂമിയും ചിന്നിച്ചിതറിയ സ്വപ്നങ്ങളും;.. നഷ്ടപ്പെട്ട ഹൃദയങ്ങളുടെ നിലവിളി മാത്രം കാലത്തിന്റെ ശൂന്യതയിൽ മുഴങ്ങുന്നു. ശതാബ്ദങ്ങൾ സാക്ഷിയായി നിൽക്കുമ്പോൾ സത്യം ഒറ്റവാക്കിൽ തെളിയുന്നു: ഓർക്കുക.. "യുദ്ധം ഇന്നുവരെ ഈ ലോകത്തിന് ഒരു പരിഹാരവും നൽ...

സ്വസ്ഥത.... ഒരു വെളുത്ത ഹിമശകലമാണ് കൈയ്യിലെടുത്തോമനിക്കും മുന്പേ ഉരുകിയൂർന്നുപോകുന്ന ഒരു ഹിമശകലം കണ്ണുനിറഞ്ഞ മൗനത്തിന്റെ ഓരത്ത് മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഒരു നിമിഷശ്വാസം, പിടിച്ചുനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ വഴുതിപ്പോകുന്ന നിശ്ശബ്ദതയുടെ തുള്ളി. അവസാനമില്ലാത്ത തിരകളെ പോലെ മനസ്സിൻ തീരത്തെത്തുന്ന ചിന്തകൾക്കിടയിൽ ഒരു നിസ്സാര ഇടവേള, വേദനയുടെ നൂൽപ്പാത മുറിച്ചുമാറ്റുന്ന അല്പമൊരു പ്രകാശരേഖ. സ്വസ്ഥത — തേടിയെത്തുന്നതല്ല, തന്നെത്തന്നെ മറന്നുനിൽക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള ഒരനുഭവം; നമ്മളെന്ന ഭാരമൊഴിഞ്ഞ് ശൂന്യതയിൽ ലയിക്കുന്ന ഒരു ശാന്ത സംഗീതം. നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം നിലനിൽക്കാത്തതെങ്കിലും, അതിന്റെ സ്പർശംമാത്രം മതി മറന്നുപോയ ഒരു പുഞ്ചിരി ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും പൂക്കാൻ.

#ഒറ്റമരം(ചെറുകഥ) "നോക്കൂ... ആ ഒറ്റമരം! അതിന്റെ ചില്ലകളെല്ലാം ഉണങ്ങിപ്പോയിരിക്കുന്നു. കരിഞ്ഞ ഒരില പോലും അതിൽ ബാക്കിയില്ല. എനിക്കു തോന്നുന്നു, അതിന്റെ തായ്തടി പോലും ഉള്ളിൽ നിന്ന് മരിച്ചു കാണുമെന്ന്... അല്ലേ?" ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തെ ശൂന്യതയിലേക്ക് പലപ്പോഴും അവളുടെ ശ്രദ്ധ ക്ഷണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അവൾ കണ്ണുനട്ടത് ഇപ്പോഴാണെന്നു തോന്നി. അയാൾ കിടന്നുകൊണ്ടുതന്നെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് പായിച്ചു... ആ വീട് വാങ്ങിയ കാലം മുതൽ അയാളുടെ പ്രഭാതങ്ങൾ വിരിഞ്ഞിരുന്നത് ആ വൃക്ഷത്തിന്റെ ചില്ലകളിലായിരുന്നു. വീടിനപ്പുറം ഏതാനും പറമ്പുകൾ പിന്നിട്ടാൽ കാണുന്ന ആ ചതുപ്പിന്റെ വിരിമാറിൽ, ഒരു തപസ്സിയെപ്പോലെ ഏകാകിയായി നിന്നിരുന്ന വന്മരം. ഈ കിടക്കമുറിയിൽ മാത്രമല്ല അടുക്കളജനാല തുറന്നാലും ശ്രദ്ധിക്കുക ആ ഒറ്റമരമാണ്... "അന്നൊക്കെ വേനലാകുമ്പോൾ അതിൽ നിറയെ മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ വിരിയുമായിരുന്നു," അയാൾ ഓർമ്മകളുടെ തടയണ തുറന്നു. "നിലാവുള്ള രാത്രികളിൽ വെള്ളപ്പട്ടുതൂവലുകളുള്ള വെളുത്ത കൊക്കുകൾ അതിൽ വന്നിരിക്കും. അകലെ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ അതൊരു മരമല്ല, മാലാഖമാർ ചേക്കേറിയ ഒരു ഗോപുരമാണെന്നേ തോന്നൂ. ഏതു മരമാണതെന്ന് ഒരിക്കൽ ...

 ഓരോ കണ്ണുനീരിലും  ഒരു കഥയുണ്ടാകും വേദനയുടെ ഭാഷമല്ല അസ്തിത്വത്തിന്റെ  അടയാളമാണത്... മനുഷ്യൻ അനുഭവങ്ങളുടെ  സമാഹാരമെങ്കിൽ, കണ്ണുനീർ അതിന്റെ സാരമാണ് ജീവിതം  ഹൃദയത്തിലൂടെ ഒഴുകുന്ന നിശ്ശബ്ദ സത്യധാരയാണ്. നഷ്ടവും നേട്ടവും, സുഖവും ദുഃഖവും, ബന്ധവും വിരഹവും, ഇങ്ങനെ നനാവിധ ദ്വന്ദങ്ങളാൽ തീർന്ന  ലോകത്തിൽ ആത്മാവ് തേടുന്ന സമത്വത്തിന്റെ രൂപമാണ്  കണ്ണുനീർ. അത് ദുർബലതയല്ല, അഹങ്കാരം അലിഞ്ഞുപോകുന്ന നിമിഷം; ‘ഞാൻ’ എന്ന ഭ്രമം ഉരുകി ‘നാം’ എന്ന ബോധം  ഉദിക്കുന്ന നാഴിക. കണ്ണുനീർ പൊഴിയുമ്പോൾ മനസ്സ് ശൂന്യമാകുന്നു, ശൂന്യതയിൽ നിന്ന് പുതിയ അറിവ് ജനിക്കുന്നു. ഓരോ കണ്ണുനീരും ഒരു ചോദ്യമാണ്.. ഓരോ തുള്ളിയും ഒരു ഉത്തരവും.. സ്വയം തിരിച്ചറിയുന്ന ധ്യാനത്തിന്റെ ആഴമായ അനുഭവമാണ് കണ്ണുനീർ.