സ്വസ്ഥത.

സ്വസ്ഥത....

ഒരു വെളുത്ത ഹിമശകലമാണ്

കൈയ്യിലെടുത്തോമനിക്കും മുന്പേ

ഉരുകിയൂർന്നുപോകുന്ന

ഒരു ഹിമശകലം

കണ്ണുനിറഞ്ഞ മൗനത്തിന്റെ

ഓരത്ത് മറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന

ഒരു നിമിഷശ്വാസം,

പിടിച്ചുനിർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ

വിരലുകൾക്കിടയിലൂടെ വഴുതിപ്പോകുന്ന

നിശ്ശബ്ദതയുടെ തുള്ളി.

അവസാനമില്ലാത്ത തിരകളെ പോലെ

മനസ്സിൻ തീരത്തെത്തുന്ന ചിന്തകൾക്കിടയിൽ

ഒരു നിസ്സാര ഇടവേള,

വേദനയുടെ നൂൽപ്പാത മുറിച്ചുമാറ്റുന്ന

അല്പമൊരു പ്രകാശരേഖ.

സ്വസ്ഥത —

തേടിയെത്തുന്നതല്ല,

തന്നെത്തന്നെ മറന്നുനിൽക്കുന്ന

ആഴത്തിലുള്ള ഒരനുഭവം;

നമ്മളെന്ന ഭാരമൊഴിഞ്ഞ്

ശൂന്യതയിൽ ലയിക്കുന്ന

ഒരു ശാന്ത സംഗീതം.

നിമിഷങ്ങൾക്കപ്പുറം നിലനിൽക്കാത്തതെങ്കിലും,

അതിന്റെ സ്പർശംമാത്രം മതി

മറന്നുപോയ ഒരു പുഞ്ചിരി

ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും പൂക്കാൻ.