ENTE BHRANTHUKAL (എന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ)

ജീവനക്കാർ തൊഴിൽ നികുതി അടക്കേണ്ടത് എന്തുകൊണ്ട്? പലർക്കും തോന്നുന്ന ഒരു സംശയമാണ് — “ഞങ്ങൾ സംസ്ഥാന സർക്കാരിന്റെ ജീവനക്കാരാണ്; പിന്നെ എന്തിനാണ് പഞ്ചായത്ത്/മുനിസിപ്പാലിറ്റിക്ക് തൊഴിൽ നികുതി നൽകുന്നത്?” ഇതിന് വ്യക്തമായ നിയമപരമായ ഉത്തരമുണ്ട്. 1\. ഭരണഘടന എന്ത് പറയുന്നു? ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ അനുച്ഛേദം 276 (Article 276) സംസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് തൊഴിൽ, ജോലി, വ്യാപാരം, ബിസിനസ് എന്നിവ ചെയ്യുന്ന വ്യക്തികളിൽ നിന്ന് നികുതി ഈടാക്കാൻ അധികാരം നൽകുന്നു.  2\. കേരളത്തിൽ ആരാണ് ഈടാക്കുന്നത്? കേരളത്തിൽ തൊഴിൽ നികുതി ഈടാക്കാനുള്ള അധികാരം നൽകിയിരിക്കുന്നത്: * കേരള പഞ്ചായത്ത് രാജ് ആക്ട്, 1994 * കേരള മുനിസിപ്പാലിറ്റി ആക്ട്, 1994 എന്നിവയിലൂടെയാണ്. അതിനാൽ നികുതി ഈടാക്കുന്നത് ഗ്രാമപഞ്ചായത്ത്, മുനിസിപ്പാലിറ്റി, കോർപ്പറേഷൻ എന്നിവയാണ്. 3\. സർക്കാർ ജീവനക്കാരനും എന്തുകൊണ്ട് ബാധകമാണ്? നിയമം സർക്കാർ ജീവനക്കാരെ ഒഴിവാക്കിയിട്ടില്ല. ഒരു വ്യക്തി: * ശമ്പളം ലഭിക്കുന്ന ജോലിയിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുകയോ, * ആ തദ്ദേശ സ്ഥാപനത്തിന്റെ പരിധിയിൽ ജോലി ചെയ്യുകയോ ചെയ്താൽ, അദ്ദേഹത്തിന് തൊഴിൽ നികുതി ബാധകമാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് ട്രഷറിയിലൂടെയോ DDO വഴിയോ ശമ്പളത്തിൽ...

 കേരളത്തിന്റെ നീതിന്യായ പാരമ്പര്യത്തിന്റെ അടിത്തറ. : രാജദണ്ഡനത്തിൽ നിന്ന് നിയമവാഴ്ചയിലേക്ക് "നീതി വൈകുന്നത് നീതി നിഷേധിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണ്" എന്ന ആശയം ആധുനിക നിയമവ്യവസ്ഥയുടെ മുഖമുദ്രയായി ഇന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ കേരളത്തിന്റെ തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് തിരുവിതാംകൂറിൽ, നീതിയുടെ ചരിത്രം ആധുനിക കോടതികളിൽ നിന്നല്ല ആരംഭിക്കുന്നത്. രാജാവിന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ നിന്നാണ് അത് ആരംഭിക്കുന്നത്. രാജാവായിരുന്നു നിയമവും, രാജാവായിരുന്നു നീതിയുടെ അന്തിമ വിധികർത്താവും. ആ രാജദണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രമായ ഒരു കോടതിവ്യവസ്ഥയിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ് പിന്നീട് തിരുവിതാംകൂർ ഹൈക്കോടതിയുടെ രൂപീകരണത്തിലേക്ക് നയിച്ചത്. കേരളത്തിന്റെ നീതിന്യായ ചരിത്രം അന്വേഷിക്കുന്നവർ പലപ്പോഴും 1956 നവംബർ 1-ന് രൂപംകൊണ്ട കേരള ഹൈക്കോടതിയിൽ നിന്നാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അത് ഒരു വലിയ വൃക്ഷത്തിന്റെ ഫലം മാത്രമാണ്. അതിന്റെ വേരുകൾ നൂറ്റാണ്ടുകൾ പിന്നിലേക്ക്, തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യത്തിന്റെ ഭരണസംവിധാനത്തിലേക്കും നിയമപരിഷ്കാരങ്ങളിലേക്കും നീളുന്നു. ആ വേരുകളെ അറിയാതെ കേരളത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ നീതിന്യായ സംവിധാനത്തെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക...

"എന്റേതായിട്ട് ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും എനിക്ക് നിന്നെ തരുമോ...?" അവൾ അത് ചോദിച്ചത് വളരെ പതിയെയായിരുന്നു. ഒരാളെ ഉണർത്താതെ ഉറക്കത്തിനുള്ളിൽ വിളിക്കുന്നതുപോലെ.  ഒരു മഴത്തുള്ളി ഇലയോട് രഹസ്യം പറയുന്നതുപോലെ.  അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആവശ്യപ്പെടലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവകാശവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളോളം ഉള്ളിൽ ചുമന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ആഗ്രഹം മാത്രം. അവൻ അവളുടെ അരികിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ മൊബൈൽഫോൺ. മനസ്സിൽ നാളെയുടെ കണക്കുകൾ. കണ്ണുകളിൽ പൂർത്തിയാകാത്ത ജോലികളുടെ തിരക്ക്. അതേസമയംതന്നെ റോഡിലൂടെ ഒരു വലിയ ലോറിയും ഇരമ്പിപ്പാഞ്ഞത്. ആ ശബ്ദം അവരുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു മതിൽ കെട്ടി.. അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആ ഇരമ്പലിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൻ ഒന്നും കേട്ടില്ല..... അതിനാൽതന്നെ "എന്താ...?" എന്ന് പോലും ചോദിച്ചില്ല. വാഹനം കടന്നുപോയപ്പോൾ പൊടി പതിയെ അടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സിൽ പൊങ്ങിയ അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ പൊടി ഒരിക്കലും അടങ്ങിയില്ല. "വീണ്ടും പറയാം..." എന്ന് അവൾ കരുതി...പിന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. കാരണം, മനസ്സിൽ നിന്ന് പൊട്ടിവീഴുന്ന ചില വാക്കുകൾക്ക് ഒരേയൊരു ജന്മമേയുള്ളൂ. ആദ്യമായി അത് കേൾക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ, അവ...

The In-Between Hour The world holds its breath for a fleeting moment, as the fingers of daylight slip gently from the hand of the earth. Night has reached the doorstep, yet has not crossed the threshold. It is then that the streetlamps awaken one by one— like fireflies frozen high above the ground. The last train shares a long sigh with the rails. From its turning wheels leap tiny sparks, little suns that die away before they can kiss the earth. Somewhere, a kitchen lamp still refuses sleep. A kettle hums itself toward silence. Unconcerned with the rise and fall of empires, a cat, having wandered through the kingdom of sleep, slowly opens its amber eyes and decides that this silence alone is reason enough to remain awake. This is the truest hour of the word almost. Almost a moment... Almost a memory... Almost a self... Almost a journey towards the person who once believed, with innocent certainty, "This is who I shall become." And by then, the old moon will rise as though not...

അവൾക്ക് കടലോരത്തെ ആ ചാരുബഞ്ചിലെ ഇരിപ്പ് ശീലമാണ്. അവിടെ തിരക്കുകൾ കുറവാണ്. മറ്റുള്ളവർ ദൂരെ കടലിന്റെ നീലിമയാവാഹിക്കുമ്പോൾ അവളവിടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കും. ഒരിക്കൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു - "എന്താ മുകളിൽ നോക്കുന്നത്?" അവൾ ചിരിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." പിന്നീടാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവൾ ആകാശം നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അസാധാരണമായി തിളങ്ങുന്നു. കാറ്റില്ലാത്ത സമയത്തും. ഒരു ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു, "കരയാൻ ഏറ്റവും നല്ല സ്ഥലം ആകാശത്തിനു താഴെയാണ്, മുകളിലാകാശംനോക്കി കരയുന്നതാണ് സൗകര്യം... താഴേക്ക് നോക്കി കരഞ്ഞാൽ തോൽവിയാണ്. മേലോട്ട് നോക്കി കരഞ്ഞാൽ അത് ആരും കാണില്ല. അത് കണ്ണിൽ തന്നെ ഉണങ്ങും. ജീവിതത്തിന്റെ ഉപ്പുകുറക്കുലാണത്" അന്ന് മുതലാണ് ഞാനും ചിലപ്പോൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. മഹത്വം തേടിയല്ല. ജീവിതത്തുടർച്ചയുടെ ഉപ്പുകുറുക്കാൻ...

#പൂതപ്പാട്ട്.. എഴുതുവാൻ പോയ കിടാവുവന്നീ— എവിടെപ്പോയ് നങ്ങേലി തേങ്ങിനിന്നൂ... പഴയ പൂതപ്പാട്ടിലെ ഈ വരികൾ ഇന്നും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വേദനയായി മുഴങ്ങുന്നു. എഴുത്തുപഠിക്കാൻ പോയ കിടാവ് തിരികെ വരാത്തതിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ അമ്മയായ നങ്ങേലി കണ്ണീരോടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അന്നത്തെ പൂതം ഒരു കഥയിലുണ്ടായിരുന്ന ഭീകരരൂപമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ പൂതം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനകത്താണ്. രൂപം മാറി, ഭാവം മാറി, പേരുകൾ മാറി, പക്ഷേ ഇരയെ തേടുന്ന അതിന്റെ വിശപ്പ് മാത്രം മാറിയിട്ടില്ല. ഇന്നും ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും അമ്മമാർ പ്രതീക്ഷകളുടെ ചിറകുകളോടെ മക്കളെ വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്ക് യാത്രയാക്കുന്നു. അറിവും സ്വപ്നങ്ങളും ജീവിതവിജയങ്ങളും കൈവരിക്കാനാണ് അവർ പോകുന്നതെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാവരും പഴയതുപോലെ തിരിച്ചെത്തുന്നുണ്ടോ? ശരീരം വീട്ടിലെത്തിയാലും മനസ്സും ബോധവും മൂല്യങ്ങളും സുരക്ഷിതമായി മടങ്ങിയെത്തുന്നുണ്ടോ? അതാണ് ഇന്നത്തെ സമൂഹം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം. മദ്യം, കഞ്ചാവ്, എം.ഡി.എം.എ., സിന്തറ്റിക് ലഹരികൾ, ലഹരിഗുളികകൾ—ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പേരുകളിലും പുതിയ രൂപങ്ങളിലും പുതിയ വാഗ്ദാനങ്ങളുമായി ഈ പൂതങ്ങൾ നമ്മുടെ കൗമാരങ്ങളുടെ മുമ്പില...