വെയിലിന്റെ കവിയും മഴയുടെ കവിതയും
തെരുവിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നവന്റെ കൈമടക്കിൽ ഒരു കവിതയുണ്ടായിരുന്നു.. ചുളിഞ്ഞും നനഞ്ഞും മഷി പടർന്നുമങ്ങിയ പാഴ് കടലാസിൽ. വെയിലേറ്റു പറന്നുപോകുന്ന ഒരു കടലാസ്സുപോലെ അവൻ നഗരത്തിലൂടെ നടന്നു; ആർക്കും വേണ്ടാത്തവനെപ്പോലെ പാദുകമില്ലാത്ത പാദങ്ങളാൽ.. അച്ഛൻ വിഷം കഴിച്ചുമരിച്ച വീട്ടിൽ നിന്ന് അമ്മ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച വീട്ടിലേക്ക്, എത്ര ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു? ഒരു വീടിനും മറ്റൊരു വീടിനുമിടയിലെ ദൂരമല്ല, ഒരു മനുഷ്യൻ തനിച്ചാകുന്നതിന്റെ ദൂരം. അവൻ കുടിച്ചു... കുടിച്ചുതീർക്കാനാവാത്ത സങ്കടങ്ങളെ, മദ്യത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ മറവിയുടെ പേരിൽ മുക്കിവയ്ക്കാൻ നോക്കി— വിരഹവും വേദനയും. ഹോട്ടലിലെ അവസാന മേശയിൽ, ബാറിന്റെ പുറത്തെ തണുത്ത ബെഞ്ചിൽ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ഉറക്കമില്ലാത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, അവൻ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരു മുറിയില്ലാത്തവൻ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഒരു ലോകം പണിതു. ഒരു ദിവസം അവൻ എഴുതിവെച്ചു: “എന്റെ ശവപ്പെട്ടി ചുമക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ?” ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പേരറിയാത്തവരും, അവന്റെ കവിത മാത്രം അറിഞ്ഞവരും, തെരുവിലൂടെ കടന്നുപോയ എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അവനുവേണ്ടി ഒരു ചുമലുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ തെരുവ...
