Posts

രോഗി

Image
അറുപതു വയസ്സുവരെ അയാൾക്ക് ഒരസുഖവുമുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നാണ് അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. കാരണം, ആ വീട്ടിലെ അസുഖങ്ങളെല്ലാം അവളുടേതു മാത്രമായിരുന്നു. തലവേദന, മുട്ടുവേദന, നെഞ്ചെരിച്ചിൽ, പ്രഷർ, ഷുഗർ... അങ്ങനെ നീളുന്ന പരാതിക്കെട്ടുകൾ. ചില ദിവസങ്ങളിൽ കിടക്കയിൽനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലുമാവാതെ അവൾ തളർന്നു കിടക്കും. അന്നൊക്കെ ഒരു വീടിനെ മുഴുവൻ അയാൾ സ്വന്തം ചുമലിലേറ്റും. അടുക്കളയിൽ ചായ തിളക്കും, പഥ്യഭക്ഷണം തയാറാകും, പലചരക്കുസാധനങ്ങളും മരുന്നുകളും കൃത്യമായി മേശപ്പുറത്തെത്തും. രാത്രികളിൽ ഞരക്കമുണരുമ്പോൾ പാതിയുറക്കത്തിലും തണുത്ത വെള്ളവുമായി അരികിലെത്തും. അയാൾക്കും ഒരു ശരീരമുണ്ടെന്നോ, ക്ഷീണം തോന്നാമെന്നോ അവളൊരിക്കലും ഓർത്തില്ല. അവളുടെ കാഴ്ചകളിൽ അയാൾ ഒരുകാലത്തും ഒരു രോഗിയായിരുന്നില്ല; രോഗമില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് തളർച്ച തോന്നേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ. എന്നാൽ അറുപതു പിന്നിട്ടതോടെ അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ കാലത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ വിള്ളലുകൾ വീണുതുടങ്ങി. രാവിലെ ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ പതിവിലും കൂടുതൽ സമയമെടുത്തു. പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ കൈവരികളിൽ വിരലുകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. അല്പദൂരം നടക്കുമ്പോഴേക്കും കിതപ്പടക്കാൻ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരിനിന്നു. സന്ധ്...

ഒഴിഞ്ഞ കസേര

Image
അന്നെനിക്ക് എഴുതാൻ ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മേശപ്പുറത്ത് ഒരു വെള്ളക്കടലാസ്; അതിന്റെ വെണ്മയിലേക്ക് കണ്ണുനട്ട് ഞാൻ വെറുതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ പേനയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, അതിന്റെ തുമ്പിലേക്ക് ഒരു വാക്കുപോലും വന്നെത്തിയില്ല. എഴുതാനിരുന്നാൽ മാത്രം കഥകൾ പിറക്കില്ലല്ലോ.  ചില ദിവസങ്ങളിൽ മനസ്സ് തന്നെ പൂട്ടിയൊരു മുറിയായി മാറും. ആ വാതിൽ തുറക്കാൻ താക്കോൽ തേടി ഞാൻ ഏറെ നേരം ഇരുന്നു. കഥാപാത്രങ്ങളില്ല, സംഭവങ്ങളില്ല, വാക്കുകളുടെ ഒരു തരിമ്പുപോലുമില്ല. ഒടുവിൽ മടുത്ത് എഴുന്നേറ്റു. അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോഴാണ് ജനലിലൂടെ അവിചാരിതമായി പുറത്തേക്ക് നോക്കിയത്. അയൽവീട്ടിലെ മുറ്റത്ത് അയാൾ വീണ്ടും വന്നിരിക്കുന്നു. ആ വൃദ്ധൻ! എല്ലാ വൈകുന്നേരങ്ങളിലും അയാൾ അവിടെയെത്തും. ഒരു പഴയ ചാരുകസേര മുറ്റത്തേക്ക് വലിച്ചിടും. അതിനു നേരെ മറ്റൊന്നും. ശേഷം അയാൾ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങും. തുടക്കത്തിലൊക്കെ പ്രായത്തിന്റെ ഏകാന്തത പുലമ്പുന്നതാകുമെന്നാണ് ഞാൻ കരുതിയത്. പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത്, അയാൾ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ലെന്ന്! മുന്നിലെ ഒഴിഞ്ഞ കസേരയിൽ ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് കാണാൻ കഴിയാത്ത ഒരാൾ. അയാൾ അവളോട് സംസാരിക്കുകയാണ്. “ഇന്ന...

ദൈവമേ ഞാൻ മരിച്ചാൽ നീ അനാഥനാകില്ലേ

Image
"ദൈവമേ, എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം ആഴത്തിലും അനന്തവുമാണ്; കാരണം നിനക്കും ഞാനല്ലേ ഉള്ളൂ..." സാധാരണ പ്രാർഥനകളുടെ ചട്ടക്കൂടുകളെ നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്ന അപൂർവ്വമായൊരു ആർദ്രതയുണ്ട് ഈ ചിന്തയ്ക്ക്. അല്ലേ...  മിക്കപ്പോഴും മനുഷ്യന്റെ പ്രാർഥനകൾ ആവശ്യങ്ങളുടെയും ഭയങ്ങളുടെയും ആവലാതികളുടെയും ഒരു നീണ്ട പട്ടിക മാത്രമാണ്. അവിടെ ദൈവം സർവ്വശക്തനായ ദാതാവും, മനുഷ്യൻ കൈനീട്ടി നിൽക്കുന്ന യാചകനുമാണ്. എന്നാൽ, ആ അകലങ്ങളെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന ഒരു തലമുണ്ട്; സ്നേഹത്തിന്റെ പരകോടിയിൽ ഭക്തനും ദൈവവും പരസ്പരം ഒന്നായിത്തീരുന്ന ഒരവസ്ഥ. ജർമ്മൻ കവിയായ റെയ്‌നർ മരിയ റിൽക്കെയുടെ (Rainer Maria Rilke) പ്രശസ്തമായ കവിതാശകലങ്ങൾ ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ഓർത്തുപോകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. 'ദ ബുക്ക് ഓഫ് അവേഴ്സ്' (The Book of Hours) എന്ന കൃതിയിൽ റിൽക്കെ ദൈവത്തോട് അതിശയകരമായ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്: > "ദൈവമേ, ഞാൻ മരിച്ചാൽ നീയെന്തു ചെയ്യും? > നിന്റെ പാത്രമാണ് ഞാൻ—ഞാൻ ഉടഞ്ഞുപോയാലോ? > നിന്റെ പാനീയമാണ് ഞാൻ—ഞാൻ വറ്റിപ്പോയാലോ? > നിന്റെ വസ്ത്രവും നീ ചെയ്യുന്ന...

നിന്നിൽ തുടങ്ങിയൊടുങ്ങുന്നു

Image
നീയൊരു ഹിമശൈലമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, അലിയാതെ കാക്കേണ്ട കടമയോർത്തു. ആരോഹണങ്ങളിൽ നീയൊന്നുരുകിയാൽ; ഞാന്‍ മുങ്ങിയമരുവാൻ വേണ്ടുവോളം. നീയൊരു കടലെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നിൻ മീതേ,  വീശാതിരിക്കേണ്ട കാര്യമോർത്തു. അലകളായ് അലറികുതിച്ചു നീ ഉയരുകിൽ  ഒരുമണൽ കൂനഞാനെന്തുചെയ്യും. നീയൊരു കനലെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നിൻ മുന്നില്‍ നിശ്വസിച്ചീടാതിരിക്കയായ് ഞാന്‍, എൻശ്വാസമേറ്റുനീയാളിപ്പടർന്നെന്നാൽ പടുമരം ഞാന്‍ പിന്നെ ബാക്കിയുണ്ടോ. നീയൊരു സ്ത്രീയെന്നറിഞ്ഞ നാൾ ഞാനിതാ, കാതര്യനായൊരു കുംഭകാരൻ. നീയെന്ന നീലക്കടൽനുകരുമ്പോൾ നീ, നീളെപ്പറക്കുന്ന പക്ഷിയാകും നിൻതൂവൽ തേടി ഞാനാകാശം പൂകുമ്പോൾ  നീയൊരു നീല ഗഗനമാകും ആ മേഘക്കീറിൽ ഞാൻ ആശ്വാസം കൊള്ളുമ്പോൾ നീയൊരു പേമാരിയാർത്തു പെയ്യും ആമഴ മെല്ലെ നനയാനിരിക്കവെ നീയൊരു കുഞ്ഞു തടാകമാകും... രൂപാന്തരങ്ങളിന്നേറെയുണ്ടെങ്കിലും നീയൊരു പെണ്ണായിത്തന്നെ വേണം നീർമിഴിക്കോണിലൊരായിരംകാന്തിക, മേഘസന്ദേശങ്ങൾ ചേർക്കവേണം ചാരത്തിരിക്കിലും ദൂരത്തുമേവുന്ന പൈക്കിടാവെന്നപോലായിടേണം ആയിരമാവർത്തി വായിച്ചിടീലും നീ വായനയ്ക്കപ്പുറം തന്നെവേണം.. ജന്മാന്തരങ്ങളിലിന്നലെപ്പോലെനീ അമ്മയായ് പെങ്ങളായ് കാമിനിയായ് പിന്നെമകളായവതരിച്ചീട...

അത്തിമരത്തിലെ ഹൃദയം

Image
നിൻ സൗഹൃദം ഭയന്നാണ് ഞാനെന്റെ ഹൃദയം  അത്തിമരക്കൊമ്പിലെ പൊത്തിലൊളിപ്പിച്ചത്... ആരുടെയാർത്തി തീർന്നാലാണ് എനിക്കതെന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവയ്ക്കാനാകുക... നീയീ അത്തിമരച്ചുവട് ഒഴിഞ്ഞകന്ന് നീന്താൻ കാത്തിരിക്കയാണ് ഞാൻ  എനിക്കന്നോരമൊരു  പെരുമഴയായി പെയ്തുതീരണം എന്നിലുണർന്ന നിന്നോടുള്ള  വിശ്വാസമത്രയും തണുത്തുപൊഴിയണം.. ഉയിരിലേറ്റിയ  ജീവന്റെ ധാന്യം  വെന്തരിമണിയായി  തീർന്നാലുടൻ. നിനക്കുമാ മഴനനഞ്ഞിരിക്കാം.., കോൺകടലാസിൽ പകർന്ന് കൊറിച്ചുതുപ്പാം.. സ്മൃതികൾ  മഴയിരമ്പലിൽ മറക്കാം... #ശ്രീ.

ഒറ്റച്ചോദ്യം

Image
#ഒറ്റച്ചോദ്യം എന്റെ മറുപാതി നീയാണെന്നുദ്ഘോഷിച്ചത് ഞാൻ.....!! എന്റെ പകുതിയാണ്  നീയെന്നത് സമത്വം. എന്റെ പകുതികൊണ്ടാണ് നീയെന്നത് മേൽക്കോയ്മ... എന്നിൽനിന്നാണ് നീയെന്നതോ..? തികച്ചും അടിമത്തം. അവസാനരണ്ടും മെനഞ്ഞത് നീയാരാധിക്കുന്ന മതം.?? ആദ്യവാക്യം മെനഞ്ഞത് പുരുഷൻ.....!! ഇനിനീ പറയണം നിന്റെ മതമാണോ  ഭൂമിയിലെ പുരുഷനോ നിന്റെ രക്ഷകൻ..? .....sree. 

ശൂർപ്പണഖ — സ്ത്രീമുഖമില്ലാത്ത കണ്ണാടി

Image
പഞ്ചവടിയിൽ അന്ന് സൂര്യൻ ധൃതിപ്പെട്ട് അസ്തമിക്കാനാഞ്ഞു. ദണ്ഡകാരണ്യത്തിന്റെ നിബിഡതയിലേക്ക് പകൽ തന്റെ സ്വർണ്ണവസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചുവെച്ച് ഇരുട്ടിന്റെ കരിമ്പടം പുതയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഗോദാവരി, അസ്തമയസൂര്യന്റെ ചോരച്ചുവപ്പ് നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരംപോലെ തൊട്ട്, ആരോ മറന്നുപോയ ഒരു ദുഃഖഗാഥപോലെ നിശ്ശബ്ദയായി ഒഴുകി. ആ നദീതീരത്തെ പാറക്കൂട്ടത്തിൽ അവൾ ഇരുന്നു. ശൂർപ്പണഖ. കീർത്തികേട്ട ഒരു രാക്ഷസരാജവംശത്തിന്റെ പുത്രി. മഹർഷി വിശ്രവസ്സിന്റെ മകൾ. രാവണന്റെയും കുംഭകർണ്ണന്റെയും വിഭീഷണന്റെയും സഹോദരി. ഒരിക്കൽ അവളുടെ പേരിനുപിന്നിൽ വംശാവലികളുടെ വലിയൊരു നിര തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചുവടുകൾക്കുപിന്നിൽ മഹാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരനിഴലുകൾ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ സിരകളിൽ ലങ്കയുടെ പ്രതാപം തിളച്ചുമാറിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നിപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരൊറ്റ പേരുമാത്രമേ ശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ—ശൂർപ്പണഖ! അവൾ ഗോദാവരിയുടെ തെളിഞ്ഞ ജലോപരിതലത്തിലേക്ക് നോക്കി. ജലത്തിൽ ഒരു രൂപം തെളിഞ്ഞു. അതൊരു മുഖമായിരുന്നില്ല; പച്ചമാംസത്തിൽ കൊത്തിവെച്ച ഒരു തീരാമുറിവായിരുന്നു. നാസികയറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട, വികൃതമായ മുഖം. ചോര കട്ടപിടിച്ച കവിളുകൾ. വേദന ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ വിറ...