ENTE BHRANTHUKAL (എന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ)

Posts

വെയിലിന്റെ കവിയും മഴയുടെ കവിതയും

- October 16, 2026

തെരുവിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നവന്റെ കൈമടക്കിൽ ഒരു കവിതയുണ്ടായിരുന്നു.. ചുളിഞ്ഞും നനഞ്ഞും മഷി പടർന്നുമങ്ങിയ പാഴ് കടലാസിൽ. വെയിലേറ്റു പറന്നുപോകുന്ന ഒരു കടലാസ്സുപോലെ അവൻ നഗരത്തിലൂടെ നടന്നു; ആർക്കും വേണ്ടാത്തവനെപ്പോലെ പാദുകമില്ലാത്ത പാദങ്ങളാൽ.. അച്ഛൻ വിഷം കഴിച്ചുമരിച്ച വീട്ടിൽ നിന്ന് അമ്മ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച വീട്ടിലേക്ക്, എത്ര ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു? ഒരു വീടിനും മറ്റൊരു വീടിനുമിടയിലെ ദൂരമല്ല, ഒരു മനുഷ്യൻ തനിച്ചാകുന്നതിന്റെ ദൂരം. അവൻ കുടിച്ചു... കുടിച്ചുതീർക്കാനാവാത്ത സങ്കടങ്ങളെ, മദ്യത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ മറവിയുടെ പേരിൽ മുക്കിവയ്ക്കാൻ നോക്കി— വിരഹവും വേദനയും. ഹോട്ടലിലെ അവസാന മേശയിൽ, ബാറിന്റെ പുറത്തെ തണുത്ത ബെഞ്ചിൽ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ഉറക്കമില്ലാത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, അവൻ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരു മുറിയില്ലാത്തവൻ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഒരു ലോകം പണിതു. ഒരു ദിവസം അവൻ എഴുതിവെച്ചു: “എന്റെ ശവപ്പെട്ടി ചുമക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ?” ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പേരറിയാത്തവരും, അവന്റെ കവിത മാത്രം അറിഞ്ഞവരും, തെരുവിലൂടെ കടന്നുപോയ എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അവനുവേണ്ടി ഒരു ചുമലുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ തെരുവ...

ഒറ്റമുറി

- October 14, 2026

ഒറ്റമുറി(മിനിക്കഥ) കുഞ്ഞിപ്പാലു ജീവിതം തുടങ്ങിയത് ഒരു ഒറ്റമുറി വീട്ടിലായിരുന്നു. കാലം മാറിയപ്പോൾ, സഹോദരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച അമ്മയെ നോക്കാൻ ആ വീടിനോട് ഒരു ചായ്പ് കൂടി പണിയേണ്ടിവന്നു. കർത്താവിന്റെ അനുഗ്രഹത്താൽ രണ്ടു കുഞ്ഞുങ്ങൾ പിറന്നപ്പോൾ മറ്റൊരു മുറി കൂടി. മക്കൾ വളർന്നു. അവർക്ക് സ്വകാര്യത വേണമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ, കർത്താവ് അനുഗ്രഹിച്ച് മൂന്നുമുറികളുള്ളൊരു വീട് നൽകി. പിന്നെ അമ്മയെ കർത്താവ് തിരികെ വിളിച്ചു. കൂടുതൽ ആവശ്യങ്ങൾക്കുള്ള ഇടം അവശേഷിപ്പിക്കാതിരിക്കാനാവാം! കാലം പിന്നെയും കടന്നുപോയി. കുഞ്ഞിപ്പാലുവിന്റെ കെട്ട്യോളും യാത്രയായി. കുഞ്ഞിപ്പാലു വീണ്ടുമൊരു ഒറ്റമുറിയിൽ തനിച്ചായി. ഇന്നലെയാണ് മക്കൾ അയാളെ ആ വൃദ്ധസദനത്തിലെത്തിച്ചത്. അവിടെയും കിട്ടിയത് ഒരു ഒറ്റമുറി.

കാൺമാനില്ല

- October 02, 2026

Please share this പതിനാറു വയസ്സ്. ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ പ്രായം മാത്രമല്ലത്. അത് മഴ പെയ്യുന്നതിനു മുമ്പ് മണം പിടിക്കുന്ന മണ്ണിന്റെ പ്രായമാണ്. കാറ്റിന്റെ ദിശ അറിയാതെ ജനാല തുറന്നിടുന്ന പ്രായം. ലോകം മുഴുവൻ വിശ്വസിക്കാവുന്നതാണെന്ന് തോന്നുകയും, ലോകം എത്ര ക്രൂരമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ ഇനിയും ഒരു ജീവിതം ബാക്കിയാവുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രായം. അന്നും അവൾ അങ്ങനെയായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ യാത്ര...! ഒരു ആൺസുഹൃത്തിനൊപ്പം...! വീട്ടുകാരോട് പറയാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയത് വലിയൊരു തെറ്റായിരുന്നോ, അതോ പതിനാറിന്റെ അശ്രദ്ധയായിരുന്നോ—അത് പിന്നീട് പലരും പല പേരിട്ടു വിളിച്ചു. പക്ഷേ അന്ന് വീട്ടിൽ അതിന് ഒരേയൊരു പേര് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. "ഭയം." അതിന്റെ പരമോന്നതായായി അമ്മയുടെ നിലവിളി ചുമരുകളിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നു. അച്ഛൻ പലതവണ ആരെയൊക്കെയോ ഫോൺ വിളിച്ചു. സഹോദരൻ പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതി നൽകി... പ്രായോഗിക ബുദ്ധി.. “പതിനാറു വയസ്സുള്ള പെൺകുട്ടിയാണ്.” ആ ഒരു വാചകം മതി. സ്റ്റേഷനിൽ നിന്നിറങ്ങിയ ഒരാൾ ആദ്യം ചെയ്തത് അവളുടെ ഫോട്ടോ എടുത്ത് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പോസ്റ്റ് ചെയ്യുകയായിരുന്നു. “ഈ കുട്ടിയെ കാണാനില്ല. കണ്ടുകിട്ടുന്നവർ അറിയിക്കുക.” പിന്നെ...

ജീവസന്ധാരണം

- September 29, 2026

ജീവസന്ധാരണം നിങ്ങൾക്കെന്നെ അലോസരപ്പെടുത്താം, അപഹരിക്കാം... എന്റെ വഴികളെ, എന്റെ ഉറക്കത്തെ, ഇന്നലെയുടെ ചില ഓർമ്മകളെ... പക്ഷേ, അന്നന്നുള്ള അന്നം തേടുന്ന മനസ്സിന്റെ ഏകാഗ്രതയെ അപഹരിക്കാനാവില്ല. വിശപ്പിന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ തലകുനിക്കുന്നില്ല; വിയർപ്പിന്റെ ഓരോ തുള്ളികൊണ്ടും ജീവിതത്തിന് ഒരു മറുപടി എഴുതുകയാണുഞാൻ. എന്റെ കൈകൾ നീളുന്നത് കരുണയുടെ വാതിലിലേക്കല്ല, അധ്വാനത്തിന്റെ ആകാശത്തിലേക്കാണ്. അവിടെ, വിരലുകളുടെ അറ്റത്ത് അന്നത്തിന്റെ ഗന്ധവും അവകാശത്തിന്റെ ചൂടുമുണ്ട്. എന്റെ കണ്ണുകൾ താഴുന്നത് പരാജയത്തിന്റെ ഭാരത്തിലല്ല; മണ്ണിന്റെ ഇരുണ്ട നെഞ്ചിൽ ഇനിയും മുളയ്ക്കാനുള്ള ഒരു വിത്തിനെ തേടിയാണ്. വഴി മുടക്കാം.. പക്ഷേ യാത്ര മുടക്കാനാവില്ല. ചിറകുകൾ മുറിക്കാം.. പക്ഷേ ആകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മ മായ്ക്കാനാവില്ല. കാരണം അന്നത്തിനായി ഞാൻ തേടുന്ന ഓരോ ചുവടും വിശപ്പിൽനിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള എന്റെ സ്വന്തം വഴിയാണ്; വിയർപ്പുകൊണ്ട് എഴുതിയ അവകാശത്തിന്റെ വരിയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഇരുട്ട് എന്റെ മുന്നിൽ വാതിലടച്ചാലും ഞാൻ കാത്തുനിൽക്കില്ല, ഇരുട്ടിലൂടെ കൈവെച്ച് മറ്റൊരു വാതിൽ തുറക്കും. മണ്ണ് കഠിനമായാൽ വിത്തിനോട് ഞാൻ പറയും: നമു...

ഉല്പത്തി3:8-11

- September 20, 2026

ഉല്പത്തി 3:8-11* -------- മർത്യാ...നീ എവിടെയാണ്? വെയിലാറിയ സന്ധ്യയിൽ ദൈവം തോട്ടത്തിലൂടെ നടന്നു. ഇലകൾ അനങ്ങിയില്ല; പക്ഷേ അവയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ വിറച്ചു. ഇന്നലെവരെ ദൈവത്തിന്റെ ശബ്ദം അവർക്കൊരു വിളിയായിരുന്നു. ഇന്ന് അതേ ശബ്ദം ഒരു ഭയമായി. അവർ മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചു. അപ്പോൾ തോട്ടത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആ ചോദ്യം മാത്രം പ്രതിധ്വനിച്ചു “മർത്യാ നീ എവിടെയാണ്?” ദൈവത്തിന് അവർ എവിടെയെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു എന്നാൽ അവരുടെ മനസ്സ് അറിയില്ലായിരുന്നു? അവൻ പറഞ്ഞു, “അങ്ങയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു. ഞങ്ങളിപ്പോൾ നഗ്നരാണ്; അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ ഒളിക്കുന്നു...” അന്നാണ് മനുഷ്യൻ ആദ്യമായി ഒരു മരത്തിനുപിന്നിൽ ഒളിക്കാൻ പഠിച്ചത്.. അവനന്ന് സ്വന്തം സ്വത്വത്തിലേക്കാണ് ഒളിച്ചോടിയത്. നഗ്നമായ ശരീരത്തെക്കാൾ ഭയപ്പെടുത്തിയത് നഗ്നമായ മനസ്സായിരുന്നു. പാപം വന്നപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗം നഷ്ടപ്പെട്ടോ എന്നറിയില്ല; പക്ഷേ മനുഷ്യൻ സ്വന്തം കണ്ണുകളിൽനിന്ന് ഒളിച്ചുതുടങ്ങി. അതുകൊണ്ടാവാം കാലം ഇത്ര കഴിഞ്ഞിട്ടും ദൈവത്തിന്റെ ചോദ്യം മാറാത്തത്— “മർത്യാ നീ എവിടെയാണ്?” മനുഷ്യൻ ഇന്നും മരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചുനിൽക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ഭയത്തിന്റെ പിന്നിൽ, ഒരിക്കൽ അഭിമാനത്തിന്റെ പിന്നിൽ, ഒര...

കൊളുത്ത്

- September 18, 2026

കൊളുത്ത് അമ്പത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിലാണ് കാശിഅയ്യപ്പൻ വാതിലുകളെ ഭയക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. അതിന് മുമ്പ് വാതിലുകൾ അയാൾക്ക് വാതിലുകൾ മാത്രമായിരുന്നു. അടയ്ക്കാനുള്ളത്, തുറക്കാനുള്ളത്, കാറ്റിൽ ആടാതിരിക്കാൻ കുറ്റിയിടാനുള്ളത്. പക്ഷേ അമ്പത്തിയഞ്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ചെറിയ ഇരുമ്പുകൊളുത്തിന് അയാളുടെ കണ്ണിൽ മറ്റൊരു അർത്ഥം വന്നു. അത് ഒരു കൊളുത്തല്ലാതായിരിക്കുന്നു. തിരികെ തുറക്കാൻ കഴിയാതെ പോയേക്കാവുന്ന ഒരു സാധ്യതയായി കാശിഅയ്യപ്പന് അത് മാറിയിരുന്നു. രാത്രിയിൽ കിടപ്പുമുറിയുടെ വാതിൽ അടയ്ക്കുമ്പോൾ ഭാര്യ ചോദിക്കും: “കുറ്റിയിടുന്നില്ലേ?” “വേണ്ട.” “കൊതുക് കയറും.” “കയറട്ടെ.” അവൾ ഒന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞുകിടക്കും. കാശിഅയ്യപ്പൻ അപ്പോൾ വാതിലിലേക്കു നോക്കും. ചെറിയ കൊളുത്ത് കാറ്റിൽ അല്പം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടാകും. അത്രയേ വേണ്ടൂ. അയാളുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എവിടെയോ ഒരു പഴയ കിണറിന്റെ ആഴം തുറന്നുവരും.. ആ ഭയം തുടങ്ങിയ ദിവസം അയാൾക്ക് വ്യക്തമായി ഓർമ്മയില്ല. പക്ഷേ ഒരു ദിവസം വൈകീട്ട് ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയപ്പോൾ, കുളിമുറിയിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചതിനു ശേഷം കൈ സ്വാഭാവികമായി കൊളുത്തിലേക്കു നീണ്ടു. വിരലുകൾ കൊളുത്തിൽ തൊട്ടു. പെട്ടെന്ന് അവ പിൻവലിച്ചു, വ...

Search This Blog for me