ENTE BHRANTHUKAL (എന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ)

"എന്റേതായിട്ട് ഒരു നിമിഷമെങ്കിലും എനിക്ക് നിന്നെ തരുമോ...?" അവൾ അത് ചോദിച്ചത് വളരെ പതിയെയായിരുന്നു. ഒരാളെ ഉണർത്താതെ ഉറക്കത്തിനുള്ളിൽ വിളിക്കുന്നതുപോലെ.  ഒരു മഴത്തുള്ളി ഇലയോട് രഹസ്യം പറയുന്നതുപോലെ.  അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആവശ്യപ്പെടലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവകാശവാദമുണ്ടായിരുന്നില്ല. വർഷങ്ങളോളം ഉള്ളിൽ ചുമന്നിരുന്ന ഒരു ചെറിയ ആഗ്രഹം മാത്രം. അവൻ അവളുടെ അരികിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു. കൈയിൽ മൊബൈൽഫോൺ. മനസ്സിൽ നാളെയുടെ കണക്കുകൾ. കണ്ണുകളിൽ പൂർത്തിയാകാത്ത ജോലികളുടെ തിരക്ക്. അതേസമയംതന്നെ റോഡിലൂടെ ഒരു വലിയ ലോറിയും ഇരമ്പിപ്പാഞ്ഞത്. ആ ശബ്ദം അവരുടെ ഇടയിലൂടെ ഒരു മതിൽ കെട്ടി.. അവൾ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ആ ഇരമ്പലിൽ അലിഞ്ഞുപോയി. അവൻ ഒന്നും കേട്ടില്ല..... അതിനാൽതന്നെ "എന്താ...?" എന്ന് പോലും ചോദിച്ചില്ല. വാഹനം കടന്നുപോയപ്പോൾ പൊടി പതിയെ അടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ മനസ്സിൽ പൊങ്ങിയ അരക്ഷിതാവസ്ഥയുടെ പൊടി ഒരിക്കലും അടങ്ങിയില്ല. "വീണ്ടും പറയാം..." എന്ന് അവൾ കരുതി...പിന്നെ വേണ്ടെന്ന് വെച്ചു. കാരണം, മനസ്സിൽ നിന്ന് പൊട്ടിവീഴുന്ന ചില വാക്കുകൾക്ക് ഒരേയൊരു ജന്മമേയുള്ളൂ. ആദ്യമായി അത് കേൾക്കപ്പെടാതെ പോയാൽ, അവ...

The In-Between Hour The world holds its breath for a fleeting moment, as the fingers of daylight slip gently from the hand of the earth. Night has reached the doorstep, yet has not crossed the threshold. It is then that the streetlamps awaken one by one— like fireflies frozen high above the ground. The last train shares a long sigh with the rails. From its turning wheels leap tiny sparks, little suns that die away before they can kiss the earth. Somewhere, a kitchen lamp still refuses sleep. A kettle hums itself toward silence. Unconcerned with the rise and fall of empires, a cat, having wandered through the kingdom of sleep, slowly opens its amber eyes and decides that this silence alone is reason enough to remain awake. This is the truest hour of the word almost. Almost a moment... Almost a memory... Almost a self... Almost a journey towards the person who once believed, with innocent certainty, "This is who I shall become." And by then, the old moon will rise as though not...

അവൾക്ക് കടലോരത്തെ ആ ചാരുബഞ്ചിലെ ഇരിപ്പ് ശീലമാണ്. അവിടെ തിരക്കുകൾ കുറവാണ്. മറ്റുള്ളവർ ദൂരെ കടലിന്റെ നീലിമയാവാഹിക്കുമ്പോൾ അവളവിടെ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയിരിക്കും. ഒരിക്കൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു - "എന്താ മുകളിൽ നോക്കുന്നത്?" അവൾ ചിരിച്ചു. "ഒന്നുമില്ല." പിന്നീടാണ് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്. അവൾ ആകാശം നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അസാധാരണമായി തിളങ്ങുന്നു. കാറ്റില്ലാത്ത സമയത്തും. ഒരു ദിവസം അവൾ പറഞ്ഞു, "കരയാൻ ഏറ്റവും നല്ല സ്ഥലം ആകാശത്തിനു താഴെയാണ്, മുകളിലാകാശംനോക്കി കരയുന്നതാണ് സൗകര്യം... താഴേക്ക് നോക്കി കരഞ്ഞാൽ തോൽവിയാണ്. മേലോട്ട് നോക്കി കരഞ്ഞാൽ അത് ആരും കാണില്ല. അത് കണ്ണിൽ തന്നെ ഉണങ്ങും. ജീവിതത്തിന്റെ ഉപ്പുകുറക്കുലാണത്" അന്ന് മുതലാണ് ഞാനും ചിലപ്പോൾ ആകാശത്തേക്ക് നോക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. മഹത്വം തേടിയല്ല. ജീവിതത്തുടർച്ചയുടെ ഉപ്പുകുറുക്കാൻ...

#പൂതപ്പാട്ട്.. എഴുതുവാൻ പോയ കിടാവുവന്നീ— എവിടെപ്പോയ് നങ്ങേലി തേങ്ങിനിന്നൂ... പഴയ പൂതപ്പാട്ടിലെ ഈ വരികൾ ഇന്നും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വേദനയായി മുഴങ്ങുന്നു. എഴുത്തുപഠിക്കാൻ പോയ കിടാവ് തിരികെ വരാത്തതിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ അമ്മയായ നങ്ങേലി കണ്ണീരോടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അന്നത്തെ പൂതം ഒരു കഥയിലുണ്ടായിരുന്ന ഭീകരരൂപമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ പൂതം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനകത്താണ്. രൂപം മാറി, ഭാവം മാറി, പേരുകൾ മാറി, പക്ഷേ ഇരയെ തേടുന്ന അതിന്റെ വിശപ്പ് മാത്രം മാറിയിട്ടില്ല. ഇന്നും ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും അമ്മമാർ പ്രതീക്ഷകളുടെ ചിറകുകളോടെ മക്കളെ വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്ക് യാത്രയാക്കുന്നു. അറിവും സ്വപ്നങ്ങളും ജീവിതവിജയങ്ങളും കൈവരിക്കാനാണ് അവർ പോകുന്നതെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാവരും പഴയതുപോലെ തിരിച്ചെത്തുന്നുണ്ടോ? ശരീരം വീട്ടിലെത്തിയാലും മനസ്സും ബോധവും മൂല്യങ്ങളും സുരക്ഷിതമായി മടങ്ങിയെത്തുന്നുണ്ടോ? അതാണ് ഇന്നത്തെ സമൂഹം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം. മദ്യം, കഞ്ചാവ്, എം.ഡി.എം.എ., സിന്തറ്റിക് ലഹരികൾ, ലഹരിഗുളികകൾ—ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പേരുകളിലും പുതിയ രൂപങ്ങളിലും പുതിയ വാഗ്ദാനങ്ങളുമായി ഈ പൂതങ്ങൾ നമ്മുടെ കൗമാരങ്ങളുടെ മുമ്പില...

# ഐതീഹ്യത്തിന്റെ മങ്ങിയ താളുകളിൽ ഇന്നും മായാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു കഥയുണ്ട്. ഭക്തിയുടെ കണ്ണുനീർ കല്ലിനെപ്പോലും ഉരുക്കുമെന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന ഒരു കഥ. ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ജന്മമല്ല, ഹൃദയമാണു പ്രധാനം എന്നു ലോകത്തോടു വിളിച്ചുപറഞ്ഞ ഒരു കഥ. ആ കഥയാണ് കനകദാസന്റേത്. കർണാടകത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പൊടിപിടിച്ച വഴികളിലൂടെ ആടുകളെ മേയിച്ചുനടന്നിരുന്ന ഒരു സാധാരണ ഇടയൻ. ജീവിതം ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കരുവാളിപ്പിൽ മുങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളം അതിരില്ലാത്ത സമ്പത്തിന്റെ ഉടമയായിരുന്നു. ആ സമ്പത്തിന്റെ പേര്—ശ്രീകൃഷ്ണഭക്തി. കയ്യിൽ ഒരു തംബുരു. ചുണ്ടിൽ കൃഷ്ണനാമം. ഓരോ ശ്വാസവും ഒരു കീർത്തനം; ഓരോ ചുവടും ഒരു തീർത്ഥയാത്ര. കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ, ഉഡുപ്പിയിലെ ആനന്ദക്കണ്ണനെ ഒരിക്കലെങ്കിലും നേരിൽ കണ്ടു വണങ്ങണമെന്ന ആഗ്രഹം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അഗ്നിപോലെ ആളിക്കത്തി. ഒടുവിൽ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളും പിന്നിലാക്കി അവൻ യാത്രയായി. വഴിയോരങ്ങളിൽ പാടി, കണ്ണുനീർ ചാലിച്ച പ്രാർത്ഥനകളോടെ നടന്നു. അവന്റെ ലക്ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രം—ഉഡുപ്പി ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ തിരുസന്നിധി. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. "ഇനി എന്റെ കണ്ണ...

കുന്നിന്റെ  നെറുകയിൽ വെച്ച്  അവളവനോട് ചോദിച്ചു... ഞാനിവിടുന്ന്  പറക്കുവാൻ പോകുന്നു.. പോരുന്നോ...? ശലഭച്ചിറകുകൾ  പ്രണയത്തിനേയുള്ളൂ ശരീരത്തിലില്ല.. താഴെവീണു മൃതിയടയും  ഞാനില്ലെന്നവൻ..? ഞാൻ "മൃതിയടഞ്ഞാൽ നീയെങ്ങനെ കുന്നിറങ്ങും.." പ്രണയിനിയുടെ ജിജ്ഞാസ..!! അവനടുത്തുള്ള  പ്രണയജോഡികളെ അവൾക്കു കാട്ടിക്കൊടുത്തു.. "അവിടെയുമൊരു കാല്പനിക കാമുകൻ പറക്കാനൊരുങ്ങുന്നു..  ബാക്കിയാകുന്നവളുമായി ഞാനീ കുന്നിറങ്ങാം..."   അനന്തരം ഇരുവരും  കേവലനിരാശയോടെ പ്രണയത്തിന്റെ മലയിറങ്ങിപ്പോയി വർത്തമാനത്തിലേക്ക്. ©️reserved