രോഗി
അറുപതു വയസ്സുവരെ അയാൾക്ക് ഒരസുഖവുമുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നാണ് അവൾ വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്. കാരണം, ആ വീട്ടിലെ അസുഖങ്ങളെല്ലാം അവളുടേതു മാത്രമായിരുന്നു. തലവേദന, മുട്ടുവേദന, നെഞ്ചെരിച്ചിൽ, പ്രഷർ, ഷുഗർ... അങ്ങനെ നീളുന്ന പരാതിക്കെട്ടുകൾ. ചില ദിവസങ്ങളിൽ കിടക്കയിൽനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലുമാവാതെ അവൾ തളർന്നു കിടക്കും. അന്നൊക്കെ ഒരു വീടിനെ മുഴുവൻ അയാൾ സ്വന്തം ചുമലിലേറ്റും. അടുക്കളയിൽ ചായ തിളക്കും, പഥ്യഭക്ഷണം തയാറാകും, പലചരക്കുസാധനങ്ങളും മരുന്നുകളും കൃത്യമായി മേശപ്പുറത്തെത്തും. രാത്രികളിൽ ഞരക്കമുണരുമ്പോൾ പാതിയുറക്കത്തിലും തണുത്ത വെള്ളവുമായി അരികിലെത്തും. അയാൾക്കും ഒരു ശരീരമുണ്ടെന്നോ, ക്ഷീണം തോന്നാമെന്നോ അവളൊരിക്കലും ഓർത്തില്ല. അവളുടെ കാഴ്ചകളിൽ അയാൾ ഒരുകാലത്തും ഒരു രോഗിയായിരുന്നില്ല; രോഗമില്ലാത്ത ഒരാൾക്ക് തളർച്ച തോന്നേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ. എന്നാൽ അറുപതു പിന്നിട്ടതോടെ അയാളുടെ ശരീരത്തിൽ കാലത്തിന്റെ നിശ്ശബ്ദമായ വിള്ളലുകൾ വീണുതുടങ്ങി. രാവിലെ ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കാൻ പതിവിലും കൂടുതൽ സമയമെടുത്തു. പടികളിറങ്ങുമ്പോൾ കൈവരികളിൽ വിരലുകൾ മുറുകെപ്പിടിച്ചു. അല്പദൂരം നടക്കുമ്പോഴേക്കും കിതപ്പടക്കാൻ ഭിത്തിയിലേക്ക് ചാരിനിന്നു. സന്ധ്...