ENTE BHRANTHUKAL (എന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ)

"ദൈവമേ, എനിക്ക് നിന്നോടുള്ള സ്നേഹം ആഴത്തിലും അനന്തവുമാണ്; കാരണം നിനക്കും ഞാനല്ലേ ഉള്ളൂ..." സാധാരണ പ്രാർഥനകളുടെ ചട്ടക്കൂടുകളെ നിഷ്പ്രഭമാക്കുന്ന അപൂർവ്വമായൊരു ആർദ്രതയുണ്ട് ഈ ചിന്തയ്ക്ക്. അല്ലേ...  മിക്കപ്പോഴും മനുഷ്യന്റെ പ്രാർഥനകൾ ആവശ്യങ്ങളുടെയും ഭയങ്ങളുടെയും ആവലാതികളുടെയും ഒരു നീണ്ട പട്ടിക മാത്രമാണ്. അവിടെ ദൈവം സർവ്വശക്തനായ ദാതാവും, മനുഷ്യൻ കൈനീട്ടി നിൽക്കുന്ന യാചകനുമാണ്. എന്നാൽ, ആ അകലങ്ങളെല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി ദൈവവും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പുകൾ അലിഞ്ഞില്ലാതാകുന്ന ഒരു തലമുണ്ട്; സ്നേഹത്തിന്റെ പരകോടിയിൽ ഭക്തനും ദൈവവും പരസ്പരം ഒന്നായിത്തീരുന്ന ഒരവസ്ഥ. ജർമ്മൻ കവിയായ റെയ്‌നർ മരിയ റിൽക്കെയുടെ (Rainer Maria Rilke) പ്രശസ്തമായ കവിതാശകലങ്ങൾ ഈ സന്ദർഭത്തിൽ ഓർത്തുപോകുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. 'ദ ബുക്ക് ഓഫ് അവേഴ്സ്' (The Book of Hours) എന്ന കൃതിയിൽ റിൽക്കെ ദൈവത്തോട് അതിശയകരമായ ഒരു സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്: > "ദൈവമേ, ഞാൻ മരിച്ചാൽ നീയെന്തു ചെയ്യും? > നിന്റെ പാത്രമാണ് ഞാൻ—ഞാൻ ഉടഞ്ഞുപോയാലോ? > നിന്റെ പാനീയമാണ് ഞാൻ—ഞാൻ വറ്റിപ്പോയാലോ? > നിന്റെ വസ്ത്രവും നീ ചെയ്യുന്ന...

നീയൊരു ഹിമശൈലമാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ, അലിയാതെ കാക്കേണ്ട കടമയോർത്തു. ആരോഹണങ്ങളിൽ നീയൊന്നുരുകിയാൽ; ഞാന്‍ മുങ്ങിയമരുവാൻ വേണ്ടുവോളം. നീയൊരു കടലെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നിൻ മീതേ,  വീശാതിരിക്കേണ്ട കാര്യമോർത്തു. അലകളായ് അലറികുതിച്ചു നീ ഉയരുകിൽ  ഒരുമണൽ കൂനഞാനെന്തുചെയ്യും. നീയൊരു കനലെന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ നിൻ മുന്നില്‍ നിശ്വസിച്ചീടാതിരിക്കയായ് ഞാന്‍, എൻശ്വാസമേറ്റുനീയാളിപ്പടർന്നെന്നാൽ പടുമരം ഞാന്‍ പിന്നെ ബാക്കിയുണ്ടോ. നീയൊരു സ്ത്രീയെന്നറിഞ്ഞ നാൾ ഞാനിതാ, കാതര്യനായൊരു കുംഭകാരൻ. നീയെന്ന നീലക്കടൽനുകരുമ്പോൾ നീ, നീളെപ്പറക്കുന്ന പക്ഷിയാകും നിൻതൂവൽ തേടി ഞാനാകാശം പൂകുമ്പോൾ  നീയൊരു നീല ഗഗനമാകും ആ മേഘക്കീറിൽ ഞാൻ ആശ്വാസം കൊള്ളുമ്പോൾ നീയൊരു പേമാരിയാർത്തു പെയ്യും ആമഴ മെല്ലെ നനയാനിരിക്കവെ നീയൊരു കുഞ്ഞു തടാകമാകും... രൂപാന്തരങ്ങളിന്നേറെയുണ്ടെങ്കിലും നീയൊരു പെണ്ണായിത്തന്നെ വേണം നീർമിഴിക്കോണിലൊരായിരംകാന്തിക, മേഘസന്ദേശങ്ങൾ ചേർക്കവേണം ചാരത്തിരിക്കിലും ദൂരത്തുമേവുന്ന പൈക്കിടാവെന്നപോലായിടേണം ആയിരമാവർത്തി വായിച്ചിടീലും നീ വായനയ്ക്കപ്പുറം തന്നെവേണം.. ജന്മാന്തരങ്ങളിലിന്നലെപ്പോലെനീ അമ്മയായ് പെങ്ങളായ് കാമിനിയായ് പിന്നെമകളായവതരിച്ചീട...

നിൻ സൗഹൃദം ഭയന്നാണ് ഞാനെന്റെ ഹൃദയം  അത്തിമരക്കൊമ്പിലെ പൊത്തിലൊളിപ്പിച്ചത്... ആരുടെയാർത്തി തീർന്നാലാണ് എനിക്കതെന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുവയ്ക്കാനാകുക... നീയീ അത്തിമരച്ചുവട് ഒഴിഞ്ഞകന്ന് നീന്താൻ കാത്തിരിക്കയാണ് ഞാൻ  എനിക്കന്നോരമൊരു  പെരുമഴയായി പെയ്തുതീരണം എന്നിലുണർന്ന നിന്നോടുള്ള  വിശ്വാസമത്രയും തണുത്തുപൊഴിയണം.. ഉയിരിലേറ്റിയ  ജീവന്റെ ധാന്യം  വെന്തരിമണിയായി  തീർന്നാലുടൻ. നിനക്കുമാ മഴനനഞ്ഞിരിക്കാം.., കോൺകടലാസിൽ പകർന്ന് കൊറിച്ചുതുപ്പാം.. സ്മൃതികൾ  മഴയിരമ്പലിൽ മറക്കാം... #ശ്രീ.

#ഒറ്റച്ചോദ്യം എന്റെ മറുപാതി നീയാണെന്നുദ്ഘോഷിച്ചത് ഞാൻ.....!! എന്റെ പകുതിയാണ്  നീയെന്നത് സമത്വം. എന്റെ പകുതികൊണ്ടാണ് നീയെന്നത് മേൽക്കോയ്മ... എന്നിൽനിന്നാണ് നീയെന്നതോ..? തികച്ചും അടിമത്തം. അവസാനരണ്ടും മെനഞ്ഞത് നീയാരാധിക്കുന്ന മതം.?? ആദ്യവാക്യം മെനഞ്ഞത് പുരുഷൻ.....!! ഇനിനീ പറയണം നിന്റെ മതമാണോ  ഭൂമിയിലെ പുരുഷനോ നിന്റെ രക്ഷകൻ..? .....sree. 

പഞ്ചവടിയിൽ അന്ന് സൂര്യൻ ധൃതിപ്പെട്ട് അസ്തമിക്കാനാഞ്ഞു. ദണ്ഡകാരണ്യത്തിന്റെ നിബിഡതയിലേക്ക് പകൽ തന്റെ സ്വർണ്ണവസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി അഴിച്ചുവെച്ച് ഇരുട്ടിന്റെ കരിമ്പടം പുതയ്ക്കുകയായിരുന്നു. ഗോദാവരി, അസ്തമയസൂര്യന്റെ ചോരച്ചുവപ്പ് നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരംപോലെ തൊട്ട്, ആരോ മറന്നുപോയ ഒരു ദുഃഖഗാഥപോലെ നിശ്ശബ്ദയായി ഒഴുകി. ആ നദീതീരത്തെ പാറക്കൂട്ടത്തിൽ അവൾ ഇരുന്നു. ശൂർപ്പണഖ. കീർത്തികേട്ട ഒരു രാക്ഷസരാജവംശത്തിന്റെ പുത്രി. മഹർഷി വിശ്രവസ്സിന്റെ മകൾ. രാവണന്റെയും കുംഭകർണ്ണന്റെയും വിഭീഷണന്റെയും സഹോദരി. ഒരിക്കൽ അവളുടെ പേരിനുപിന്നിൽ വംശാവലികളുടെ വലിയൊരു നിര തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ചുവടുകൾക്കുപിന്നിൽ മഹാസാമ്രാജ്യത്തിന്റെ അധികാരനിഴലുകൾ സഞ്ചരിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ സിരകളിൽ ലങ്കയുടെ പ്രതാപം തിളച്ചുമാറിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്നിപ്പോൾ അവൾക്ക് ഒരൊറ്റ പേരുമാത്രമേ ശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ—ശൂർപ്പണഖ! അവൾ ഗോദാവരിയുടെ തെളിഞ്ഞ ജലോപരിതലത്തിലേക്ക് നോക്കി. ജലത്തിൽ ഒരു രൂപം തെളിഞ്ഞു. അതൊരു മുഖമായിരുന്നില്ല; പച്ചമാംസത്തിൽ കൊത്തിവെച്ച ഒരു തീരാമുറിവായിരുന്നു. നാസികയറുത്തുമാറ്റപ്പെട്ട, വികൃതമായ മുഖം. ചോര കട്ടപിടിച്ച കവിളുകൾ. വേദന ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ വിറ...

തെരുവിൽ കിടന്നുറങ്ങുന്നവന്റെ കൈമടക്കിൽ ഒരു കവിതയുണ്ടായിരുന്നു.. ചുളിഞ്ഞും നനഞ്ഞും മഷി പടർന്നുമങ്ങിയ പാഴ് കടലാസിൽ. വെയിലേറ്റു പറന്നുപോകുന്ന ഒരു കടലാസ്സുപോലെ അവൻ നഗരത്തിലൂടെ നടന്നു; ആർക്കും വേണ്ടാത്തവനെപ്പോലെ പാദുകമില്ലാത്ത പാദങ്ങളാൽ.. അച്ഛൻ വിഷം കഴിച്ചുമരിച്ച വീട്ടിൽ നിന്ന് അമ്മ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ച വീട്ടിലേക്ക്, എത്ര ദൂരമുണ്ടായിരുന്നു? ഒരു വീടിനും മറ്റൊരു വീടിനുമിടയിലെ ദൂരമല്ല, ഒരു മനുഷ്യൻ തനിച്ചാകുന്നതിന്റെ ദൂരം. അവൻ കുടിച്ചു... കുടിച്ചുതീർക്കാനാവാത്ത സങ്കടങ്ങളെ, മദ്യത്തിന്റെ അടിത്തട്ടിൽ മറവിയുടെ പേരിൽ മുക്കിവയ്ക്കാൻ നോക്കി— വിരഹവും വേദനയും. ഹോട്ടലിലെ അവസാന മേശയിൽ, ബാറിന്റെ പുറത്തെ തണുത്ത ബെഞ്ചിൽ, റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ഉറക്കമില്ലാത്ത വെളിച്ചത്തിൽ, അവൻ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്വന്തമെന്ന് വിളിക്കാൻ ഒരു മുറിയില്ലാത്തവൻ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ഒരു ലോകം പണിതു. ഒരു ദിവസം അവൻ എഴുതിവെച്ചു: “എന്റെ ശവപ്പെട്ടി ചുമക്കാൻ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാകുമോ?” ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ പേരറിയാത്തവരും, അവന്റെ കവിത മാത്രം അറിഞ്ഞവരും, തെരുവിലൂടെ കടന്നുപോയ എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ അവനുവേണ്ടി ഒരു ചുമലുണ്ടായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അവൻ തെരുവ...