നിർവ്വാണം

നിർവ്വാണം

''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''''

പകൽവെളിച്ചം അതിന്റെ ജൈത്രയാത്ര അവസാനിപ്പിച്ച് പടിഞ്ഞാറൻ ചക്രവാളത്തിന്റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് അമരുകയാണ്. ആ പഴയ തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത്, കാലപ്പഴക്കം കൊണ്ട് കറുത്ത ചാരുകസേരയിൽ അയാൾ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. പുറത്തെ നിശ്ചലതയേക്കാൾ ഗാഢമായ ഒരു മൗനം അയാളുടെ ഉള്ളിൽ പടർന്നുപന്തലിച്ചിരുന്നു. അവിടെ കാറ്റില്ല, വികാരങ്ങളുടെ ഓളങ്ങളില്ല; കേവലം ഒരു സാക്ഷി മാത്രമായി അയാൾ പ്രപഞ്ചത്തെ നോക്കിനിന്നു.

ലക്ഷ്മിയുടെ വേർപാട് അയാളിൽ ഒരു ശൂന്യതയുണ്ടാക്കിയില്ല, മറിച്ച് ഒരു പൂർണ്ണതയാണ് നൽകിയത്. കൂട്ടുനടന്നവൾ വഴിപിരിഞ്ഞു പോയപ്പോൾ, ഭൗതികമായ എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളുടെയും അവസാനത്തെ കണ്ണിയും അഴിഞ്ഞുപോയതായി അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മക്കൾ ഇന്ന് വെറും ദൂരസ്ഥിതരായ ശബ്ദരേഖകൾ മാത്രമാണ്. വിദേശത്തെ തണുപ്പിലും നഗരങ്ങളിലെ ആരവങ്ങളിലും അവർ സ്വന്തം ലോകം കെട്ടിപ്പടുത്തിരിക്കുന്നു. സ്നേഹമെന്നത് ഒരു ജൈവപരമായ കടമ മാത്രമാണെന്നും, കാലം അത് വിസ്മൃതിയിലേക്ക് തള്ളിക്കളയുമെന്നും അയാൾക്ക് ബോധ്യമായിട്ടുണ്ട്.

 "ബന്ധങ്ങൾ എന്നത് ജലരേഖകളാണ്; ഒഴുക്കുനിലയ്ക്കുമ്പോൾ അവ അദൃശ്യമാകുന്നു. ശൂന്യതയാണ് ഏക സത്യം."

അകത്തളത്തിൽ നിന്ന് അരിച്ചിറങ്ങിയ ചന്ദനത്തിരിയുടെ ഗന്ധം വായുവിൽ നിശ്ചലമായി നിന്നു. പൂജാമുറിയിൽ ലക്ഷ്മിയുടെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിലെ ആ ജ്വാല ഒരു വ്യക്തിയോടുള്ള സ്മരണയല്ല, മറിച്ച് കത്തിയെരിയുന്ന കാലത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. മടിയിൽ കിടക്കുന്ന ആരണ്യകോപനിഷത്തിലെ വരികൾ അയാൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: 'അഹം ബ്രഹ്മാസ്മി'. താൻ പ്രപഞ്ചമാണെന്നും, പ്രപഞ്ചം താനാണെന്നുമുള്ള അറിവ് വികാരങ്ങളെ നിഷ്പ്രഭമാക്കിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ സന്തോഷത്തിന് നിറമില്ല, സങ്കടത്തിന് ഭാരമില്ല.

മുറ്റത്തെ മാവിൻകൊമ്പിൽ നിന്ന് ഒരു ഉണങ്ങിയ ഇല അടർന്നു വീണു. അതിന്റെ പതനം അത്യന്തം നിശബ്ദമായിരുന്നു. ജനനവും മരണവും തമ്മിലുള്ള ദൂരം ആ ഒരൊറ്റ വീഴ്ചയുടെ സമയക്രമം മാത്രമാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. താൻ ശ്വസിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് പോലും തിരിച്ചറിയാത്ത വിധം അയാൾ ആ നിർമ്മമതയിൽ ലയിച്ചു. "നിസ്സംഗത എന്നത് വികാരങ്ങളുടെ അഭാവമല്ല, മറിച്ച് വികാരങ്ങൾക്കും അപ്പുറത്തുള്ള പ്രശാന്തമായ ഒരു തിരിച്ചറിവാണ്."

സന്ധ്യയുടെ കടുംനീല നിറം തൊടിയിലേക്ക് പടർന്നു. അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. ഉമ്മറത്തെ വിളക്ക് തെളിച്ചു. ആ ചെറിയ നാളം ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിക്കാൻ ശ്രമിച്ചില്ല, പകരം ഇരുട്ടിനെ തന്നിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു. വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും ഒന്നാണെന്നും, അവ രണ്ടും ഒരേ നാണയത്തിന്റെ രണ്ട് ഭാവങ്ങൾ മാത്രമാണെന്നും അയാൾ കണ്ടു.

പഴയ മരവാതിലിന്റെ വിജാഗിരികൾ നേർത്തൊരു ശബ്ദത്തോടെ മുരണ്ടു. അത് കാലത്തിന്റെ അവസാനത്തെ യാത്രാമൊഴി പോലെ തോന്നി. അകത്തളത്തിലെ ചുവർഘടികാരത്തിന്റെ ഓരോ സ്പന്ദനവും ശൂന്യതയിലേക്കുള്ള കൃത്യമായ കാൽവയ്പ്പുകളായിരുന്നു. പടിയിറങ്ങിപ്പോയ പകലിനെയോ, വരാനിരിക്കുന്ന രാത്രിയെയോ കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാതെ അയാൾ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ജനാലയ്ക്കൽ പടർന്ന ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി അയാൾ കിടക്കയിൽ അമർന്നു.

 മനസ്സിന്റെ ക്യാൻവാസിൽ ഇനി ചിത്രങ്ങളൊന്നുമില്ല. വികാരങ്ങൾ വറ്റിയ ഒരു പുഴയുടെ മണൽപരപ്പ് പോലെ എല്ലാം ശൂന്യം, എല്ലാം ശുദ്ധം. ഒടുവിൽ, നിദ്രയുടെ കനംകുറഞ്ഞ പുതപ്പ് അയാളെ മൂടിയപ്പോൾ, വ്യക്തിയും പ്രപഞ്ചവും തമ്മിലുള്ള അവസാന അതിർവരമ്പും മാഞ്ഞുപോയി. അവിടെ അയാൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല—അനന്തവും അനിർവചനീയവുമായ ഒരു മഹാമൗനം മാത്രം ബാക്കിയായി..