അതിനാൽ ഞാനില്ല ഇന്ന്

ഇന്ന് (മാർച്ച് 21) ലോക കവിതാദിനമാണ്. മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിന്റെ ഏറ്റവും സുതാര്യമായ പ്രകടനങ്ങളിൽ ഒന്നായ കവിതയെ ആദരിക്കാൻ നാം മാറ്റിവയ്ക്കുന്ന ഒരു ദിനം. ഈ അവസരത്തിൽ “മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല കവിത ഏതാണ്?” എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഒരൊറ്റ ഉത്തരമില്ല. കാരണം, കവിതയുടെ സൗന്ദര്യം വായനക്കാരന്റെ ഹൃദയത്തിലാണ് വിരിയുന്നത്. ഓരോരുത്തരുടെയും അനുഭവങ്ങളും വികാരങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായതിനാൽ, ഓരോരുത്തർക്കും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം “മികച്ച കവിത” ഉണ്ടായിരിക്കും.

എന്നിരുന്നാലും, മലയാള കവിതയുടെ വിശാലമായ ലോകത്ത് എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ചില കവിതകളും കവികളെയും ഇവിടെ സ്മരിക്കാതെ വയ്യ.

ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ളയുടെ “രമണൻ” മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച പ്രണയകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. അതിൽ പ്രണയം മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിന്റെ നിസ്സഹായതയും യുവത്വത്തിന്റെ തകർച്ചയും ഒരു നീരാഴിയിൽ പോലെ ഒഴുകുന്നുണ്ട്.

കുമാരനാശാൻയുടെ “വീണപൂവ്”, “നളിനി” തുടങ്ങിയ കൃതികൾ ജീവിതത്തിന്റെ അനിത്യതയെ അത്ര മനോഹരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു, ഓരോ വായനയും നമ്മെ ഒരു പുതിയ ചിന്തയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.

വള്ളത്തോൾ നാരായണ മേനോൻയുടെ കവിതകൾ ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവാണ്. “എന്റെ ഗുരുനാഥൻ”, “കേരളം വളരുന്നു” തുടങ്ങിയവ ദേശസ്നേഹത്തിന്റെ തീപ്പൊരി കത്തിക്കുന്നവയാണ്.

വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോന്റെ “മാമ്പഴം”, “സഹ്യന്റെ മകൻ” തുടങ്ങിയ കവിതകൾ പ്രകൃതിയുടെയും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെയും സൂക്ഷ്മതകളെ അതീവ ലാളിത്യത്തോടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ഒ.എൻ.വി യുടെ കവിതകൾ മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ സംഗീതമാണ്. “ഭൂമിക്കൊരു ചരമഗീതം”, “ഉപ്പ്” എന്നിവ കാലത്തിന്റെ വേദനകളെ കവിതയാക്കി മാറ്റിയ ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

ആധുനിക കവിതയുടെ ലോകത്ത്,

ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാടിന്റെ “ഒരു മഴയത്ത്”, “ഭ്രൂണഹത്യ” തുടങ്ങിയ കൃതികൾ മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളെ അതീവ ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

അതുപോലെ, കെ. സച്ചിദാനന്ദൻയുടെ കവിതകൾ സമകാലിക സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്തകളെയും ആശങ്കകളെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.

മലയാള കവിതയുടെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം നോക്കുമ്പോൾ,

William Shakespeareയുടെ Sonnet 18 പ്രണയത്തിന്റെ അനശ്വരതയെ പാടുന്ന അമരകൃതിയാണ്. “So long lives this, and this gives life to thee” എന്ന വരികൾ കവിതയുടെ കാലാതീത ശക്തിയെ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

അത് പോലെ തന്നെ,

Rabindranath Tagorന്റെ “Where the mind is without fear” എന്ന കവിത ഒരു സ്വതന്ത്രവും ഭയരഹിതവുമായ സമൂഹത്തിന്റെ സ്വപ്നം നമ്മിൽ ഉണർത്തുന്നു. അത് ഒരു കവിത മാത്രമല്ല, ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്.

ഇവിടെ പരാമർശിച്ചവരിൽ ഒതുങ്ങുന്നതല്ല മലയാള കവിതയുടെ മഹിമ. അനവധി മഹാകവികൾ തങ്ങളുടെ വാക്കുകളാൽ ഈ കാവ്യവീഥിയെ സമ്പുഷ്ടമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഓരോ കവിയും ഒരു ലോകമാണ്; ഓരോ കവിതയും ഒരു ജീവിതം.

കവിത എന്നത് വാക്കുകളുടെ അലങ്കാരം മാത്രമല്ല. അത് അനുഭവങ്ങളുടെ സങ്കലനമാണ്, നിശ്ശബ്ദതയുടെ ശബ്ദമാണ്, ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഷയാണ്. ചിലപ്പോൾ ഒരു വരി പോലും നമ്മെ ഒരു ജീവിതകാലം പിന്തുടരും.

ഈ മഹത്തായ കാവ്യവീഥിയിൽ ഞാൻ ഒരു യാത്രക്കാരൻ മാത്രമാണ്. ഇവിടെ പിച്ചവയ്ക്കാൻ പോലും യോഗ്യതയില്ലെന്ന് തോന്നുന്ന വിനയം തന്നെയാണ് കവിതയെ സമീപിക്കാനുള്ള യഥാർത്ഥ വഴിയെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, ഇന്ന് — ഈ ലോക കവിതാദിനത്തിൽ — ഞാൻ എഴുതുന്നില്ല.

ഞാൻ വായിക്കുന്നു…

ഞാൻ കേൾക്കുന്നു…

ഞാൻ അനുഭവിക്കുന്നു…

കാരണം, ചില ദിവസങ്ങൾ കവിത എഴുതാനല്ല,

കവിതയെ നമ്മളിലേക്ക് വരാൻ അനുവദിക്കാനാണ്.

ലോക കവിതാദിനത്തിൽ മൺമറഞ്ഞ മഹാകവികൾക്ക് സ്മരണാഞ്ജലി… 🙏

കവിതകൾ എഴുതപ്പെടുന്നതല്ല,

അവ നമ്മളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന നിശ്ശബ്ദ ശ്വാസങ്ങളാണ്...

ചിലത് പൂവായി വീഴും,

ചിലത് വേദനയായി നിലക്കും,

ചിലത് സമയം മറന്നും ജീവിക്കും...

അതുകൊണ്ടാവാം—

കവികൾ മരിച്ചാലും

കവിതകൾ ഇന്നും സംസാരിക്കുന്നത്.

ഈ ലോകകവിതാദിനം ആദ്യമായി 1999-ൽ UNESCO പ്രഖ്യാപിച്ചതാണ്. കവിതയുടെ മഹത്വം ആഘോഷിക്കാനും, ഭാഷകളുടെയും സംസ്കാരങ്ങളുടെയും സൗന്ദര്യം നിലനിർത്താനും വേണ്ടിയാണ് ഈ ദിനം ആചരിക്കുന്നത്.