ENTE BHRANTHUKAL (എന്റെ ഭ്രാന്തുകൾ)

കവി.... കാഴ്ച്ചയിൽ കഴിയാത്ത കാരണങ്ങൾ കാണുന്ന കണ്ണ്. വാക്കുകളുടെ വിരൽതുമ്പുകളിൽ വ്യാഖ്യാനമില്ലാത്ത വിസ്മയം... കവി, മാനവ മനസ്സിന്റെ മൗനതാളം കേൾക്കുന്ന ഹൃദയം. ഒരു ജലകണത്തിൽ സമുദ്രം കാണുന്ന, ഒരിക്കലുമില്ലാത്ത ഒരാൾ... കവി കർമ്മവീതിയിൽ കണ്ണീരിറ്റുവീഴുന്ന ചെറുസ്വരമറിയുന്ന ചിത്തം. ആദിയിലൊരുങ്ങിയ ലോകത്തിന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പുതുവഴികൾ ചൂണ്ടുന്നവൻ...

വാക്കുകൾ തിരയുമ്പോൾ വെറുതെയൊരു ശൂന്യത മാത്രം, അർത്ഥങ്ങൾ മറ്റെവിടെയോ മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, ഒരു കാറ്റീലലിഞ്ഞോ, ഒരു മറവിയിലുരുകിയോ, അർത്ഥങ്ങളപ്രസക്തമാകുന്നു. പദങ്ങൾ ചിതറുമ്പോൾ അവക്കുള്ളിൽ ഉണർന്നോർക്കുന്നു.. ഓർമ്മകളുടെ ശബ്ദം മാത്രം, ഒരു സ്വപ്നം പോലെയോ, ഒരു മറുവചനം പോലെയോ. സംഗീതമില്ലാതെ ഒരു പാട്ട് പിറക്കുമോ? മുമ്പെപ്പോഴോ തിമിർത്തുപെയ്ത മഴയില്ലാതെ ഒരു പൂവ് വിരിയുമോ? എങ്കിലും ഒരു കവിത പിറക്കുന്നതോ.? ഒരു വേദനയ്ക്കുള്ളിൽ  ഒരു കവിത ഉണ്ടാകും, നിശ്ശബ്ദതയിൽ നിന്ന് വാക്കുകൾ പിറക്കും, വിഷയമില്ലായ്മ പോലും ഒരു വിഷയമാകും! ഒരു ചിത്രശകലം മാത്രം ഒരു കവിതയായ് പിറവികൊള്ളും.... @highlight  #ശ്രീ

ജീവിതത്തിന്റെ ഗഹനത്വം ആലോചിക്കുമ്പോൾ, ജനനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വസ്തുത നാം കാണാതെ പോകുന്നു—ജനനം എപ്പോഴും ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണെങ്കിലും, അതിനു മുമ്പ് എന്തൊക്കെയോ അവസാനിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നതും സത്യമാണല്ലോ. ഒരു പുതിയ പടിയിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ പിന്നിലെ പടിയിലൊരിടത്ത് യാത്ര അവസാനിക്കണം. അതുപോലെ, ഓരോ ജനനവും മറ്റൊരൊന്ന് അവസാനിച്ചതിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രമാണോ? 1. ജനനം ഒരു തുടക്കം മാത്രമാണോ? ജനനം പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമാണ്. കുഞ്ഞ് ഈ ലോകത്ത് ആദ്യമായി വരുമ്പോൾ, അവൻ ഒരു പുതിയ അനുഭവ ലോകത്തേക്ക് പ്രവേശിക്കുന്നു. ശ്വാസം എടുക്കുന്ന ആദ്യ നിമിഷം മുതൽ അവൻ/അവൾ ലോകവുമായി ബന്ധപ്പെടുന്നു. ജീവന്റെ തുടർച്ചയ്ക്കായുള്ള പ്രകൃതിയുടെ മാന്ത്രിക നിയമമാണിത്. ഓരോ കുഞ്ഞും ഒരുപാട് സാധ്യതകളുടെ പ്രവേശനവാടമാണ്. കുടുംബത്തിന് ഒരു പുതുമ, സമൂഹത്തിന് ഒരു പുതിയ അംഗം, ഈ ഭൂമിക്ക് ഒരു പുതിയ സാക്ഷി. പക്ഷേ, ഇതു മാത്രമോ? ജനനം ഒരു പുതിയ അധ്യായത്തിന്റെ തുടക്കം മാത്രമോ?  അതിന് മുമ്പുള്ള ഒരധ്യായം അടച്ചുപൂട്ടിയതിന്റെ തെളിവുമാണോ? 2. ജനനത്തിന് മുൻപുള്ള അവസാനങ്ങൾ.... ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്നതിന് മുൻപ്, അമ്മയുടെ ഗർഭകാലം അവസാനിക്കണം. അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന് ഒരു മാ...

കുട്ടിത്തം... സ്വപ്നത്തേരിലാണെപ്പോഴുമത്... മുതിർന്നവക്കൊപ്പമത് നടക്കാറേയില്ല... അതെപ്പോഴും സ്വപ്നങ്ങളുടെ വിഹായസ്സിലായിരിക്കും പറന്നുനടക്കുക...! അതെ... കുട്ടിത്തമറിയണമെങ്കിൽ സ്വപ്നത്തിലെങ്കിലും പറക്കാൻ പഠിക്കുകതന്നെവേണം. #ശ്രീ അജാതശിശുദിനം – ജനിച്ചുവരാനിരിക്കുന്ന ജീവനുള്ളൊരു ആദരവേകലാണ്.. അജാതശിശുദിനം ഗർഭസ്ഥശിശുക്കളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കും അമ്മമാരുടെ സുരക്ഷയ്ക്കുമായി ആചരിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ദിനമാണ്. ഭ്രൂണജനനത്തിന്റെ ആദ്യഘട്ടങ്ങളിൽ തന്നെ ഒരു ശിശുവിന്റെ ജീവൻ തുടങ്ങുന്നു എന്ന ബോധ്യം പര്യവേക്ഷണാത്മകമായി ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഈ ദിനം സഹായിക്കുന്നു. ഗർഭകാലം ആരോഗ്യപരമായും മാനസികമായും അമ്മക്കും കുഞ്ഞിനും സമാധാനപ്രദമായിരിക്കണമെന്ന് ഈ ദിനം ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നു. ഗർഭസ്ഥശിശുക്കളുടെ ജീവിതം സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് കുടുംബത്തിലും സമൂഹത്തിലും നിർണായക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. ഭ്രൂണവികാസം ശാസ്ത്രീയമായും ആദ്ധ്യാത്മികമായും അപരിഷ്കൃതമായില്ലെങ്കിൽ, വരാനിരിക്കുന്ന തലമുറകളുടെ നന്മയ്ക്ക് ഭീഷണിയാകും. അമ്മമാരുടെ ആരോഗ്യസംരക്ഷണത്തിനും സമഗ്ര വികസനത്തിനുമുള്ള നിയമങ്ങൾ കൂടുതൽ ശക്തിപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഗർഭസ്ഥശിശുക്കളുടെ അവകാശങ്ങൾ സംരക്ഷിക്കു...

മധ്യവേനലവധി....!! വെള്ളരിമാവിന്റെ മലർഗന്ധമേറ്റ മീനവെയിൽച്ചൂട്... കശുമാവിൻ ചൊനയേറ്റു പൊള്ളിയ കൈത്തണ്ടകൾ.. നെഞ്ചിലൂടൊഴുകിയിറങ്ങുന്ന നാട്ടുമാമ്പഴത്തേൻ.... മച്ചിങ്ങവണ്ടികളുടെ പടയോട്ടം... താമരക്കടവുകളിലെ കുതിച്ചുചാട്ടം.. വാഴക്കുടപ്പൻ തേനുണ്ണുന്ന ശീൽക്കാരം... മേടക്കുടമാറ്റാൻ വെമ്പി, ഇടയ്ക്കിടെ എത്തിനോക്കി ഇടവം മൂക്കാൻ കാത്തക്ഷമനാകുന്ന കരിമേഘക്കാളക്കുട്ടന്മാർ.... മധ്യവേനലവധി വന്നുപോയതെന്നും ഇങ്ങനെതന്നെയായിരുന്നു. തൃസന്ധ്യകളിൽ നിലവിളക്കുകളുടെ  മിഴിയടഞ്ഞാലൊരു കൊച്ചുശയനം പൂതപ്പാട്ടും പൂരവിശേഷങ്ങളുമൊരു മന്ത്രച്ചെപ്പിൽനിന്നു തുറന്നുവിടുന്ന, മുത്തശ്ശിമടിയിലൊരു സുഖശയനം.. മുടിയിഴകളിലൂടൊഴുകുന്നംഗുലീലാളനം സുഖദം, സുഖശീതളം. അവനണയുന്നുണ്ട് വീണ്ടും.         #ശ്രീ.

തീണ്ടാരിപ്പെണ്ണുമെടഞ്ഞൊരു പൂമാല ചാർത്തിയദേവൻ പൂപോലെ ചിരിപ്പവതെന്തേ തീണ്ടലുചുറ്റിയിരിക്കണതെന്തേ... ? പൂമാല വാങ്ങുന്നവനത് പൂനൂലിൽ മെടഞ്ഞവളുടെയുടൽ തീണ്ടാരിപ്പുടവയണിഞ്ഞത് കാണാഞ്ഞത് സത്യമതാകാം. മൂലോകം മുഴുവൻകാണാൻ മുക്കണ്ണുതുറക്കണദൈവം ഉള്ളാലെ കണ്ടതുമില്ലേ പെണ്ണുതികഞ്ഞൂ പൂത്തദിനം... പൂത്തവൾ തിർത്തൊരു പൂമാല..?. കാന്താരം വാണൊരു മാരനെ കണ്ണാലെയടക്കിയ പെണ്ണ് കൂന്തൽകാടൊന്നുമെടഞ്ഞൊരു പൂമാരനു വാസമൊരുക്കി കലചൂടിയമുടിതൻമുകളിൽ പുഴപോലെ പതുങ്ങിയ പെണ്ണിൻ ൠതുഭേദം മാറുന്നേരം ഭഗവാനും തൃക്കണ്ണൊളിമറ... പെണ്ണാണവളരചനു- മരയനുമൊരുമിഴിനനവാൽ കുളിരുനിറയ്ക്കും കണ്ണാലതുകാണുവനെങ്ങനെ പെണ്ണെന്നു പറഞ്ഞുതടുക്കും...? തീണ്ടാരിയഴിച്ചുകുളിച്ചു താഴംപൂവുടലകിലുപുകച്ചാൽ തീക്കണ്ണുമടയ്ക്കും ദേവൻ, തീരംപൂകും കടലരയൻ.... പെണ്ണാണിവളുലകംവെല്ലും കണ്ണാലൊരു സംജ്ജകൊടുത്താൽ കല്ലായൊരുകല്പനപോരും കൽക്കണ്ടത്തരിയായീടും.. പെണ്ണാണവളരചനു- മരയനുമൊരുമിഴിനനവാൽ കുളിരുനിറയ്ക്കും കണ്ണാലതുകാണുവനെങ്ങനെ പെണ്ണെന്നു പറഞ്ഞുതടുക്കും...? ....... Sree. 

#അതിനാൽ_ഞാനില്ല_ഇന്ന് ഇന്ന് (മാർച്ച് 21) ലോക കവിതാദിനമാണ്.. ഈ അവസരത്തിൽ മലയാളത്തിലെ ഏറ്റവും നല്ല കവിത ഏതാണെന്ന് കൃത്യമായി പറയാൻ സാധിക്കില്ല എന്നാൽ എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ട ചില കവിതകൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു... ഓരോരുത്തരുടെയും ഇഷ്ടങ്ങളും താൽപര്യങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായിരിക്കും. അതിനാൽ, ഓരോ വ്യക്തിക്കും ഓരോ കവിതയായിരിക്കും ഏറ്റവും നല്ലത്. എന്നിരുന്നാലും, മലയാളത്തിലെ എന്റെ ഇഷ്ടകവിതകളെക്കുറിച്ചും കവികളെക്കുറിച്ചും പറയാം ചങ്ങമ്പുഴ കൃഷ്ണപിള്ള: അദ്ദേഹത്തിന്റെ "രമണൻ" മലയാളത്തിലെ എക്കാലത്തെയും മികച്ച പ്രണയകാവ്യങ്ങളിൽ ഒന്നായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കുമാരനാശാൻ: അദ്ദേഹത്തിന്റെ "വീണപൂവ്", "നളിനി" തുടങ്ങിയ കവിതകൾ മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ക്ലാസിക്കുകളാണ്. വള്ളത്തോൾ നാരായണ മേനോൻ: അദ്ദേഹത്തിന്റെ "എന്റെ ഗുരുനാഥൻ", "കേരളം വളരുന്നു" തുടങ്ങിയ കവിതകൾ ദേശീയബോധം ഉണർത്തുന്നവയാണ്. വൈലോപ്പിള്ളി ശ്രീധരമേനോൻ: അദ്ദേഹത്തിന്റെ "മാമ്പഴം", "സഹ്യന്റെ മകൻ" തുടങ്ങിയ കവിതകൾ മലയാള കവിതക്ക് പുത്തൻ ഭാവുകത്വം നൽകി. ബാലചന്ദ്രൻ ചുള്ളിക്കാട്: അദ്ദേഹത്തിന്റെ "ചിദംബര സ്മരണ...