പൂതപ്പാട്ട്

#പൂതപ്പാട്ട്..

എഴുതുവാൻ പോയ കിടാവുവന്നീ—

എവിടെപ്പോയ് നങ്ങേലി തേങ്ങിനിന്നൂ...

പഴയ പൂതപ്പാട്ടിലെ ഈ വരികൾ ഇന്നും നമ്മുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വേദനയായി മുഴങ്ങുന്നു. എഴുത്തുപഠിക്കാൻ പോയ കിടാവ് തിരികെ വരാത്തതിന്റെ ദുഃഖത്തിൽ അമ്മയായ നങ്ങേലി കണ്ണീരോടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അന്നത്തെ പൂതം ഒരു കഥയിലുണ്ടായിരുന്ന ഭീകരരൂപമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, ഇന്നത്തെ പൂതം നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനകത്താണ്. രൂപം മാറി, ഭാവം മാറി, പേരുകൾ മാറി, പക്ഷേ ഇരയെ തേടുന്ന അതിന്റെ വിശപ്പ് മാത്രം മാറിയിട്ടില്ല.

ഇന്നും ഓരോ പ്രഭാതത്തിലും അമ്മമാർ പ്രതീക്ഷകളുടെ ചിറകുകളോടെ മക്കളെ വിദ്യാലയങ്ങളിലേക്ക് യാത്രയാക്കുന്നു. അറിവും സ്വപ്നങ്ങളും ജീവിതവിജയങ്ങളും കൈവരിക്കാനാണ് അവർ പോകുന്നതെന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നു. എന്നാൽ എല്ലാവരും പഴയതുപോലെ തിരിച്ചെത്തുന്നുണ്ടോ? ശരീരം വീട്ടിലെത്തിയാലും മനസ്സും ബോധവും മൂല്യങ്ങളും സുരക്ഷിതമായി മടങ്ങിയെത്തുന്നുണ്ടോ? അതാണ് ഇന്നത്തെ സമൂഹം സ്വയം ചോദിക്കേണ്ട ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം.

മദ്യം, കഞ്ചാവ്, എം.ഡി.എം.എ., സിന്തറ്റിക് ലഹരികൾ, ലഹരിഗുളികകൾ—ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പേരുകളിലും പുതിയ രൂപങ്ങളിലും പുതിയ വാഗ്ദാനങ്ങളുമായി ഈ പൂതങ്ങൾ നമ്മുടെ കൗമാരങ്ങളുടെ മുമ്പിലെത്തുന്നു. ആദ്യം കൗതുകമായി, പിന്നീട് കൂട്ടുകാരുടെ പ്രേരണയായി, പിന്നെ ഒരു പരീക്ഷണമായി, ഒടുവിൽ തിരിച്ചു കയറാനാകാത്ത ഇരുണ്ട കുഴിയായി അവ മാറുന്നു.

ഒരു തലമുറയുടെ സർഗ്ഗശേഷി, അവരുടെ പ്രണയം, സ്വപ്നങ്ങൾ, പ്രതിബദ്ധത, നന്മ, സൗകുമാര്യം—എല്ലാം ഈ ലഹരിഭൂതങ്ങൾ കവർന്നെടുക്കുന്നു. ഒരുകാലത്ത് സമൂഹത്തിന് വെളിച്ചമാകേണ്ട യുവാക്കൾ പതിയെ ഇരുട്ടിലേക്ക് വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്നു. ചിലർ ഒടുവിൽ ഒരു മരക്കൊമ്പിൽ ജീവനൊടുക്കുന്നു. ചിലർ പുഴകളിലും റെയിൽപ്പാളങ്ങളിലുമായി അവസാനിക്കുന്നു. ചിലർ സ്വന്തം വീടിന്റെ സീലിംഗ് ഫാനിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റുചിലർ ജീവനോടെ ഉണ്ടെങ്കിലും ബുദ്ധിയും ഓർമ്മയും വ്യക്തിത്വവും നഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്ന ശവങ്ങളായി മാറുന്നു. തിരിച്ചറിവുകൾ മങ്ങിപ്പോകുന്നു. സ്വപ്നങ്ങൾ മരവിക്കുന്നു. ജീവിതം ഒരു ഭാരമായി മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു.

അതിലും വേദനാജനകമായ മറ്റൊരു കാഴ്ചയുണ്ട്. ലഹരിയുടെ അടിമകളായ ചിലർ കുറ്റകൃത്യങ്ങളിലേക്ക് വഴുതിവീഴുന്നു. അക്രമം, മോഷണം, ആക്രമണം, കൊലപാതകം, ലൈംഗിക കുറ്റകൃത്യങ്ങൾ—അങ്ങനെ നിയമത്തിന്റെ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിലേക്ക് അവർ എത്തിച്ചേരുന്നു. ഒരു യുവാവിന്റെ വീഴ്ച ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാത്രം നഷ്ടമല്ല; ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ തകർച്ചയാണ്. അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ജീവിതകാലം മുഴുവൻ സമ്പാദിച്ച പ്രതീക്ഷകൾ ചാരമാകുന്നു. സഹോദരങ്ങളുടെ ഭാവി ഇരുളിലാകുന്നു. ഒരു കുടുംബം സമൂഹത്തിൽ തല ഉയർത്തി നടക്കാൻ പോലും മടിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു.

പഴയ പൂതപ്പാട്ടിലെ അമ്മയെപ്പോലെ ഇന്നത്തെ അമ്മമാരും മക്കളെ തിരികെ ലഭിക്കാൻ എന്തും ത്യജിക്കാൻ തയ്യാറാണ്. സ്വന്തം കണ്ണുകൾ പോലും പൂതത്തിന് നൽകേണ്ടിവന്നാലും മക്കളെ രക്ഷിക്കാമെങ്കിൽ അവർ അതിന് മടിക്കില്ല. അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകളിലും നേർച്ചകളിലും കണ്ണീരിലും ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേയുള്ളൂ—"എന്റെ കുഞ്ഞിനെ എനിക്ക് തിരികെ തരൂ."

പക്ഷേ ഇന്നത്തെ പൂതം പാറക്കെട്ടുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നില്ല. അത് നമ്മുടെ തെരുവുകളിലും നഗരങ്ങളിലുമുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ സൗഹൃദത്തിന്റെ മുഖം ധരിച്ചും, ചിലപ്പോൾ ആഘോഷത്തിന്റെ പേരിലും, ചിലപ്പോൾ ആധുനികതയുടെ വേഷത്തിലും, ചിലപ്പോൾ സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലൂടെയും അത് നമ്മുടെ കുട്ടികളെ തേടിയെത്തുന്നു. അതുകൊണ്ട് അതിനെ കണ്ടെത്തുക എളുപ്പമല്ല; അതിനെ തോൽപ്പിക്കുക അതിലും പ്രയാസമാണ്.

ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം എന്തെന്നാൽ, ഈ കിടാങ്ങൾ തന്നെ അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ കാണാതെ, അധ്യാപകരുടെ ഉപദേശങ്ങൾ കേൾക്കാതെ, സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നറിയിപ്പുകൾ അവഗണിച്ച്, എഴുത്താണി ഉപേക്ഷിച്ച് വീണ്ടും വീണ്ടും ആ പൂതത്തിന്റെ പിന്നാലെ ഓടുകയാണ്. പുതിയ അനുഭവമെന്ന പേരിൽ, സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന പേരിൽ, ധൈര്യമെന്ന പേരിൽ അവർ നാശത്തിലേക്കാണ് പായുന്നത്.

ഈ പോരാട്ടം പോലീസിന്റെയോ നിയമത്തിന്റെയോ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമല്ല. കുടുംബവും വിദ്യാലയവും സമൂഹവും അധ്യാപകരും മാധ്യമങ്ങളും ഭരണസംവിധാനവും ഓരോ പൗരനും ചേർന്ന് നിൽക്കേണ്ട ഒരു യുദ്ധമാണിത്. കാരണം നാം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നത് ചില കുട്ടികളെയല്ല; നമ്മുടെ നാളെയെയാണ്.

പൂതപ്പാട്ടിലെ നങ്ങേലിയുടെ നിലവിളി ഇന്നും കാറ്റിൽ മുഴങ്ങുന്നു. ആ നിലവിളി ഒരു പഴങ്കഥയുടെ ഭാഗമല്ല; ഓരോ അമ്മയുടെയും ഹൃദയത്തിന്റെ ശബ്ദമാണ്.

"എഴുതുവാൻ പോയ കിടാവുവന്നീ— എവിടെപ്പോയ്?"

ഈ ചോദ്യം ഒരു കവിതയുടെ വരിയായി മാത്രം അവശേഷിക്കരുത്. നമ്മുടെ കാലഘട്ടത്തോടുള്ള ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക ചോദ്യമായി അത് ഓരോ മനസ്സിലും മുഴങ്ങണം.