കനകദാസനും_ഉഡുപ്പികൃഷ്ണനും

#

ഐതീഹ്യത്തിന്റെ മങ്ങിയ താളുകളിൽ ഇന്നും മായാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു കഥയുണ്ട്. ഭക്തിയുടെ കണ്ണുനീർ കല്ലിനെപ്പോലും ഉരുക്കുമെന്നതിന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്ന ഒരു കഥ. ദൈവത്തിന്റെ മുമ്പിൽ ജന്മമല്ല, ഹൃദയമാണു പ്രധാനം എന്നു ലോകത്തോടു വിളിച്ചുപറഞ്ഞ ഒരു കഥ.

ആ കഥയാണ് കനകദാസന്റേത്.

കർണാടകത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമത്തിന്റെ പൊടിപിടിച്ച വഴികളിലൂടെ ആടുകളെ മേയിച്ചുനടന്നിരുന്ന ഒരു സാധാരണ ഇടയൻ. ജീവിതം ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ കരുവാളിപ്പിൽ മുങ്ങിയിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ ഉള്ളം അതിരില്ലാത്ത സമ്പത്തിന്റെ ഉടമയായിരുന്നു. ആ സമ്പത്തിന്റെ പേര്—ശ്രീകൃഷ്ണഭക്തി.

കയ്യിൽ ഒരു തംബുരു. ചുണ്ടിൽ കൃഷ്ണനാമം. ഓരോ ശ്വാസവും ഒരു കീർത്തനം; ഓരോ ചുവടും ഒരു തീർത്ഥയാത്ര.

കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ, ഉഡുപ്പിയിലെ ആനന്ദക്കണ്ണനെ ഒരിക്കലെങ്കിലും നേരിൽ കണ്ടു വണങ്ങണമെന്ന ആഗ്രഹം അവന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അഗ്നിപോലെ ആളിക്കത്തി. ഒടുവിൽ ലോകത്തിന്റെ എല്ലാ ബന്ധനങ്ങളും പിന്നിലാക്കി അവൻ യാത്രയായി. വഴിയോരങ്ങളിൽ പാടി, കണ്ണുനീർ ചാലിച്ച പ്രാർത്ഥനകളോടെ നടന്നു. അവന്റെ ലക്ഷ്യം ഒന്ന് മാത്രം—ഉഡുപ്പി ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ തിരുസന്നിധി.

ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പടിവാതിൽ കണ്ട നിമിഷം അവന്റെ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു. "ഇനി എന്റെ കണ്ണനെ കാണാം…" എന്ന സന്തോഷത്തോടെ അവൻ മുന്നോട്ടു നടന്നു.

പക്ഷേ, മനുഷ്യർ പണിത മതിലുകൾ ദൈവാലയത്തിന്റെ വാതിലിലും ഉയർന്നുനിന്നിരുന്നു.

"നീച ജാതിയായ നിനക്ക് അകത്ത് പ്രവേശിക്കാനാവില്ല."

ആ വാക്കുകൾ വാളുപോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണു. ജന്മത്തിന്റെ പേരിൽ ദൈവത്തെ കാണാനുള്ള അവകാശം പോലും നിഷേധിക്കപ്പെട്ട നിമിഷം.

അവൻ ആരോടും കോപിച്ചില്ല. ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല.

ആകാശത്തേക്കു കണ്ണുയർത്തി അവൻ നിശ്ശബ്ദമായി ചോദിച്ചു:

"കണ്ണാ… നിന്നെ കാണാൻ പോലും മനുഷ്യർ ജാതി ചോദിക്കുമോ?"

ആ ചോദ്യത്തിൽ പ്രതിഷേധമല്ല, തകർന്നുപോയ ഒരു ഹൃദയത്തിന്റെ വിങ്ങലായിരുന്നു.

അപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന മഹാനായ സന്ന്യാസി വാദിരാജതീർത്ഥർ അവന്റെ ഭക്തിയുടെ ആഴം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

"ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പിൻഭാഗത്തുള്ള ആ കരിങ്കൽ മതിലിനരികിൽ ഇരിക്കൂ. നിന്റെ ഹൃദയം തുറന്ന് അവനെ വിളിക്കൂ. സത്യഭക്തിയുടെ വിളി കേൾക്കാത്ത ദൈവമില്ല."

കനകദാസൻ ആ മതിലിന്റെ ചുവട്ടിലിരുന്നു.

തംബുരുവിന്റെ നാദം പതിയെ ഉയർന്നു.

അതിനൊപ്പം കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന ശബ്ദവും—

"ബാഗിലനു തെരെയു ഹരിയേ…"

"ഹരിയേ… നിന്റെ വാതിൽ എനിക്കായി തുറക്കേണമേ…"

ആ ഗാനം ക്ഷേത്രത്തിന്റെ മതിലുകളിൽ തട്ടി മടങ്ങിയില്ല. അത് നേരെ ദൈവഹൃദയത്തിലേക്കാണ് ഒഴുകിച്ചെന്നതെന്ന് ഭക്തർ വിശ്വസിക്കുന്നു.

പിന്നെ…

കാലം നിശ്ചലമായതുപോലെ ഒരു നിമിഷം.

കിഴക്കോട്ട് ദർശനം നൽകിയിരുന്ന ശ്രീകൃഷ്ണവിഗ്രഹം പതുക്കെ തിരിഞ്ഞുതുടങ്ങി. ഓരോ നിമിഷവും ഓരോ യുഗംപോലെ നീണ്ടു.

അവസാനം ആ ദിവ്യമുഖം പടിഞ്ഞാറോട്ട്—കനകദാസൻ ഇരുന്ന ദിശയിലേക്ക്.

അതേ നിമിഷം, നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഉറച്ചുനിന്ന കരിങ്കൽ മതിലിൽ ഒരു വിള്ളൽ ജനിച്ചു.

ആ ചെറിയ വിടവിലൂടെ ഭഗവാൻ തന്റെ പ്രിയഭക്തനെ നോക്കി.

കനകദാസൻ കണ്ണീരിലൂടെ കണ്ണനെ കണ്ടു.

അത് ഒരു ദർശനം മാത്രമായിരുന്നില്ല; ഭക്തിയും ഭഗവാനും തമ്മിലുള്ള അതിരുകളില്ലാത്ത സംഗമമായിരുന്നു.

ഈ അത്ഭുതം കണ്ടവർ നിശ്ശബ്ദരായി.

അവിടെ തകർന്നത് ഒരു മതിൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല.

മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനോട് പണിത അഹങ്കാരത്തിന്റെ മതിലുകളും, ജാതിയുടെ വേലിക്കെട്ടുകളും, വേർതിരിവിന്റെ ചങ്ങലകളും കൂടിയായിരുന്നു.

പിന്നീട് ആ ദിവ്യവിള്ളൽ മനോഹരമായ ഒരു ജാലകമായി രൂപപ്പെടുത്തി.

ഇന്ന് ലോകമെമ്പാടുമുള്ള ഭക്തർ കനകകിന്തി എന്നറിയപ്പെടുന്ന ആ ജാലകത്തിലൂടെയാണ് ആദ്യം ശ്രീകൃഷ്ണനെ ദർശിക്കുന്നത്.

പടിഞ്ഞാറോട്ടു തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഉഡുപ്പി ശ്രീകൃഷ്ണൻ ഇന്നും നിശ്ശബ്ദമായി ഒരു സത്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു—

ഭക്തന്റെ കണ്ണീരിലേക്കു തിരിഞ്ഞുനോക്കുന്നവനാണ് ദൈവം.

ക്ഷേത്രവാതിലുകൾ മനുഷ്യർക്ക് അടയ്ക്കാനാകും.

പക്ഷേ, ഭക്തിക്കു മുമ്പിൽ ദൈവം തന്റെ വാതിലുകൾ മാത്രമല്ല, തന്റെ മുഖംപോലും തിരിക്കും.

©️കടപ്പാട്

@