ശൂന്യതയുടെ മുദ്ര

നിന്റെ വിരൽത്തുമ്പുകൾ

എന്റെ നെഞ്ചിൽ കോറിയ

പ്രണയമന്ത്രങ്ങൾ

കാലം മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു;

ഇന്നവിടെ ശൂന്യതയുടെ 

കറുത്ത മുദ്രകൾ മാത്രം.

​ഭൂതകാലമൊരു

ക്രൂരനായ ചിത്രകാരനാണ്—

ഓരോ പുലരിയിലും അവൻ

എന്റെ ഇന്നലെകളെ

ഇരുട്ടുകടഞ്ഞ മഷിചേർത്ത് കോറിവരയ്ക്കുന്നു.

​ജീവിതമിപ്പോൾ

ദീർഘനിശ്വാസം മാത്രമാണ്,

ഒരു നിശബ്ദ ശ്മശാനം.

മനസ്സിലെ മധുരമെല്ലാം 

ശരീരം ആവാഹിച്ചിരിക്കുന്നു..

വിരൽത്തുമ്പുമുതലുള്ള നിശ്ചേതന

ഉടലാകെ തരിച്ചുകയറുന്നു..

ഉയിരിന്റെ ഉർദ്ധശ്വാസം 

ഒരു കുരപോലെ...

ഓർമ്മകളിൽ നിന്നു നീ

മായാതെ തങ്ങുന്നതെന്തിന്..

ഒരുപാട് തിരകൾ

ഈ തീരമണഞ്ഞുമടങ്ങി

എങ്കിലും..

​നിനക്ക് ശേഷം

എനിക്ക് പ്രണയമില്ലായിരുന്നു..

പ്രതീക്ഷയും...