വയസ്സ് 50 കഴിഞ്ഞാൽ

നമുക്ക് വയസ്സ് 50 കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെയുള്ള നാളുകളെല്ലാം വളരെ ദീർഘമാണ്... മനസ്സിലെ മെമ്മറിക്കാർഡിലെ പഴയ ഓർമ്മകളാണ് പുറത്തുവരിക. ഇന്നലെയോ ഇന്ന് പ്രഭാതമോ മറന്നേക്കാം.. പക്ഷെ മറന്നുവെന്ന് കരുതിയ ബാല്യം കൗമാരം യൗവ്വനം.. അവയിലെ ഓരോ നിമിഷവും സന്ദർഭവും അനുഭൂതികളും സങ്കടങ്ങളും ഒന്നിനുപുറകെ ഒന്നെന്നപൗലെ തിരമാലപോലെ അലയടിക്കയാകും. ഇവയെല്ലാം delete ആകാതെ ഇത്രകാലം മനസ്സിന്റെ മായച്ചെപ്പിലടയിരിക്കയായിരുന്നു എന്ന് അത്ഭുതപ്പെടും. പങ്കുവച്ചാലതിന്റെ നൈർമ്മല്യവും വിശുദ്ധിയും പരിമളവും നഷ്ടമാകുമെന്ന് ഭയന്നാണ് അവയെ ഏവരും നെഞ്ചോരം ചേർത്തുപിടിക്കുന്നത്. പകർന്നുനൽകിയാലത് മനസ്സിലാകാത്ത തലമുറയോടെന്തു പകരാൻ. അതേ കാലത്തിലൂടെ കടന്നുവന്ന പങ്കാളിയ്ക്കോ..? അവരുടെ ഓർമ്മകൾക്കുമേൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്ന വിരസതയാകും.

 ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോൾ സ്വയം വിചിന്തനം ചെയ്തു പുഞ്ചിരിക്കണം.. പതുക്കെ അവയോട് സംസാരിക്കണം.

ഓർമ്മകൾ മായാത്തത് അവ നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല,

നമ്മൾ ആരായിരുന്നു എന്ന് ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ്.

ഇന്നലെയും ഇന്നത്തെ പ്രഭാതവും മറക്കുന്നത്

മനസ്സിന്റെ ക്ഷീണമല്ല;

അത് മനസ്സ് അത്യാവശ്യമെന്ന് കരുതുന്നത് മാത്രം സൂക്ഷിക്കുന്ന

ഒരു സൂക്ഷ്മബുദ്ധിയാണ്.

പങ്കുവയ്ക്കാതിരിക്കാൻ ഉള്ള ഭയം

സ്വാർത്ഥതയല്ല—

അത് ഓർമ്മകളോടുള്ള കരുതലാണ്.

എല്ലാം പറയാവുന്നതല്ല,

എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലാകുന്നതുമല്ല.

അതേ കാലത്തിലൂടെ നടന്ന പങ്കാളിയോട് പോലും

ചില ഓർമ്മകൾ പറയാതിരിക്കുന്നത്

അവരെ ഒഴിവാക്കാനല്ല,

അവരുടെ ഓർമ്മകളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാതിരിക്കാനാണ്.

ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരുന്ന്

പഴയ ഓർമ്മകളോട് പതുക്കെ സംസാരിക്കുക,

അവ കേട്ട് സ്വയം പുഞ്ചിരിക്കുക— ഭ്രാന്തല്ലയത്.. അത്

ജീവിതം നിങ്ങളോട് പറയുന്ന

“നീ ഇനിയും ജീവനുള്ളവനാണ്”

എന്ന രഹസ്യസന്ദേശമാണ്.