ജീവസന്ധാരണം

ജീവസന്ധാരണം

നിങ്ങൾക്കെന്നെ

അലോസരപ്പെടുത്താം,

അപഹരിക്കാം...

എന്റെ വഴികളെ,

എന്റെ ഉറക്കത്തെ,

ഇന്നലെയുടെ 

ചില ഓർമ്മകളെ...

പക്ഷേ,

അന്നന്നുള്ള അന്നം തേടുന്ന

മനസ്സിന്റെ ഏകാഗ്രതയെ

അപഹരിക്കാനാവില്ല.

വിശപ്പിന്റെ മുന്നിൽ

ഞാൻ തലകുനിക്കുന്നില്ല;

വിയർപ്പിന്റെ ഓരോ തുള്ളികൊണ്ടും

ജീവിതത്തിന്

ഒരു മറുപടി എഴുതുകയാണുഞാൻ.

എന്റെ കൈകൾ നീളുന്നത്

കരുണയുടെ വാതിലിലേക്കല്ല,

അധ്വാനത്തിന്റെ ആകാശത്തിലേക്കാണ്.

അവിടെ,

വിരലുകളുടെ അറ്റത്ത്

അന്നത്തിന്റെ ഗന്ധവും

അവകാശത്തിന്റെ ചൂടുമുണ്ട്.

എന്റെ കണ്ണുകൾ താഴുന്നത്

പരാജയത്തിന്റെ ഭാരത്തിലല്ല;

മണ്ണിന്റെ ഇരുണ്ട നെഞ്ചിൽ

ഇനിയും മുളയ്ക്കാനുള്ള

ഒരു വിത്തിനെ തേടിയാണ്.

വഴി മുടക്കാം..

പക്ഷേ യാത്ര മുടക്കാനാവില്ല.

ചിറകുകൾ മുറിക്കാം..

പക്ഷേ ആകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള

ഓർമ്മ മായ്ക്കാനാവില്ല.

കാരണം

അന്നത്തിനായി ഞാൻ തേടുന്ന

ഓരോ ചുവടും

വിശപ്പിൽനിന്ന് ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള

എന്റെ സ്വന്തം വഴിയാണ്;

വിയർപ്പുകൊണ്ട് എഴുതിയ

അവകാശത്തിന്റെ വരിയാണ്.

അതുകൊണ്ട്

ഇരുട്ട് എന്റെ മുന്നിൽ

വാതിലടച്ചാലും

ഞാൻ കാത്തുനിൽക്കില്ല, 

ഇരുട്ടിലൂടെ കൈവെച്ച്

മറ്റൊരു വാതിൽ തുറക്കും.

മണ്ണ് കഠിനമായാൽ

വിത്തിനോട് ഞാൻ പറയും:

നമുക്ക് മുളയ്ക്കാതിരിക്കാനുള്ള

ഒരു കാരണവും വേണ്ട;

മുളയ്ക്കാനുള്ള

ഒരു തുള്ളി ധൈര്യം മതി.

ഞാൻ വീണാൽ

വീണ മണ്ണുതന്നെ

എന്റെ എഴുന്നേൽപ്പിന്റെ

ആദ്യപടിയാകും.

വിശപ്പ്

എന്നെ തകർക്കുന്ന തീയല്ല;

എന്റെ ഉള്ളിൽ

വെളിച്ചം കൊളുത്തുന്ന

അഗ്നിയാണ്.

അതിനാൽ,

എന്റെ അന്നം

ആരും എനിക്ക് ദാനം ചെയ്യേണ്ടതില്ല;

അത് തേടാനുള്ള

എന്റെ കൈകളെ മാത്രം

തടയാതിരിക്കുക.

കാരണം,

ജീവിതം എന്നെ എത്ര തവണ

പിന്നോട്ടു വലിച്ചാലും,

ഒരു പിടി അന്നത്തിനായി

ഞാൻ മുന്നോട്ടുതന്നെ നടക്കും

എന്റെ വിയർപ്പിന്റെ വഴിയിലൂടെ,

എന്റെ അവകാശത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിലൂടെ,

നാളെയെ സ്വന്തമാക്കാൻ.

Sree