ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോരയും സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാളും
“ചരിത്രത്തിന്റെ പൊടിപിടിച്ച താളുകളിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞുപോയ മനുഷ്യരെയും കാലങ്ങളെയും വീണ്ടെടുത്ത്, അവയ്ക്ക് ഭാവനയുടെ വെളിച്ചം പകരുന്ന എഴുത്തുകാരനാണ് ടി. ഡി. രാമകൃഷ്ണൻ.”
ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ കഥയ്ക്കുള്ളിലേക്കാണ് പോകുന്നത്.
ചില പുസ്തകങ്ങൾ വായിച്ചുകഴിയുമ്പോൾ കഥ നമ്മുടെയുള്ളിലേക്കാണ് വരുന്നത്.
ടി. ഡി. രാമകൃഷ്ണന്റെ ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു പുസ്തകമായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ ഒരു നോവൽ വായിക്കുന്നു എന്ന തോന്നൽ.
പിന്നെ പതുക്കെ അതൊരു ചരിത്രാന്വേഷണമായി മാറുന്നു.
അതിനിടയിൽ യാത്രകളുണ്ട്… രഹസ്യങ്ങളുണ്ട്… മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളുണ്ട്… അധികാരത്തിന്റെ കളികളുണ്ട്… നമ്മൾ അറിയാതെ പോയ ചരിത്രത്തിന്റെ ചില ഇരുണ്ട മുറികളുമുണ്ട്.
ഇട്ടിക്കോര ആരാണ്?
ഈ ചോദ്യം പുസ്തകം വായിക്കുന്നതിനിടയിൽ മാത്രമല്ല, പുസ്തകം അടച്ചുവെച്ച ശേഷവും എന്നെ പിന്തുടർന്നു.
ചരിത്രം എന്ന് നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്നതിൽ എത്രമാത്രം സത്യമുണ്ട്?
നമ്മളറിയാത്ത എത്ര മനുഷ്യർ ചരിത്രത്തിന്റെ അരികുകളിൽ നിന്ന് മായ്ച്ചുകളയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്?
അധികാരവും അറിവും മനുഷ്യന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം എത്ര സങ്കീർണ്ണമാണ്?
ഇതേ ചോദ്യങ്ങളുടെ മറ്റൊരു ഭാവം തന്നെയാണ് സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാൾ ദേവനായകിയിലും ഞാൻ അനുഭവിച്ചത്.
ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര ചരിത്രത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെ നമ്മെ കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്നുവെങ്കിൽ, സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാൾ ദേവനായകി ചരിത്രത്തിന്റെ മുറിവേറ്റ ശരീരത്തിലൂടെയാണ് നമ്മെ നടത്തുന്നത്.
ഇട്ടിക്കോരയുടെ ലോകത്ത് നൂറ്റാണ്ടുകൾക്കപ്പുറത്തേക്കുള്ള യാത്രകളുണ്ട്.
സുഗന്ധിയുടെ ലോകത്ത് ചരിത്രവും വർത്തമാനവും തമ്മിലുള്ള അതിരുകൾ മങ്ങിപ്പോകുന്നു.
ഒന്നിൽ ചരിത്രത്തിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മനുഷ്യനെ തേടുന്ന അന്വേഷണമാണ്.
മറ്റൊന്നിൽ ചരിത്രം മറച്ചുവെച്ച മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവും വേദനയും ശബ്ദവും തേടുന്ന യാത്ര.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ രണ്ട് കൃതികളും വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു ഘട്ടത്തിൽ തോന്നും—
ചരിത്രം എന്നത് രാജാക്കന്മാരുടെയും യുദ്ധങ്ങളുടെയും അധികാരികളുടെയും മാത്രം കഥയല്ലല്ലോ; ചരിത്രത്തിന്റെ അടിക്കുറിപ്പുകളിൽ പോലും മനുഷ്യരുടെ ജീവിതങ്ങൾ ഒളിച്ചുകിടക്കുന്നുണ്ട്.
ഇട്ടിക്കോരയെപ്പോലെ തന്നെ സുഗന്ധിയും വായനക്കാരനോട് ചില അസ്വസ്ഥമായ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നു.
ആരാണ് ചരിത്രം എഴുതുന്നത്?
ആരുടെ ഓർമ്മകളാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്?
ആരുടെ ജീവിതങ്ങളാണ് മായ്ച്ചുകളയപ്പെടുന്നത്?
സത്യം എവിടെ അവസാനിക്കുന്നു, സങ്കൽപ്പം എവിടെ തുടങ്ങുന്നു?
രണ്ട് നോവലുകളും ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരങ്ങൾ വിളിച്ചുപറയുന്നില്ല.
പകരം, വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ അവയെ നിക്ഷേപിക്കുന്നു.
അതാണ് ഈ രണ്ടു കൃതികളുടെയും ഏറ്റവും വലിയ സാമ്യം.
പക്ഷേ അവയുടെ വഴികൾ ഒരുപോലെയല്ല.
ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത് അതിന്റെ അന്വേഷണാത്മകത കൊണ്ടാണ്.
ഒരു രഹസ്യത്തിന്റെ പിന്നാലെ മറ്റൊരു രഹസ്യം.
ഒരു ചരിത്രസൂചനയ്ക്ക് പിന്നാലെ മറ്റൊന്ന്.
വായിക്കുന്തോറും സത്യത്തിന്റെ രൂപം കൂടുതൽ കൂടുതൽ മങ്ങുന്നതുപോലെ.
സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാൾ ദേവനായകിയാകട്ടെ, ചരിത്രത്തിന്റെ വലിയ ക്യാൻവാസിൽ മനുഷ്യന്റെ വേദനയ്ക്കും സ്ത്രീയുടെ സാന്നിധ്യത്തിനും ഓർമ്മകൾക്കും കൂടുതൽ ഇടം നൽകുന്നു.
ഒന്ന് നമ്മെ ചരിത്രത്തിന്റെ രഹസ്യങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ, മറ്റൊന്ന് ചരിത്രത്തിന്റെ മുറിവുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.
ഇരുവിടത്തും ടി. ഡി. രാമകൃഷ്ണന്റെ എഴുത്ത് ഒരു കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു—
നാം പഠിച്ച ചരിത്രം ഒരുപക്ഷേ ചരിത്രത്തിന്റെ മുഴുവൻ കഥയല്ല.
ചരിത്രത്തിന്റെ ചില വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു.
ചിലതിന്റെ കൊളുത്തുകൾ തുരുമ്പെടുത്തിരിക്കുന്നു.
ചില വാതിലുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ അകത്ത് കഥകളല്ല, നമ്മൾ മറന്നുപോയ മനുഷ്യരാണ് നിൽക്കുന്നത്.
ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര വായിക്കുമ്പോൾ ചില ഭാഗങ്ങളിൽ വായന അസ്വസ്ഥമാക്കി.
ചിലയിടങ്ങളിൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.
ചില സംഭവങ്ങൾ വിശ്വസിക്കണമോ വേണ്ടയോ എന്ന് പോലും മനസ്സിലാകാതെ നിന്നു.
സുഗന്ധിയെ വായിക്കുമ്പോഴും അതേ അസ്വസ്ഥത മറ്റൊരു രൂപത്തിൽ എന്നെ തേടിയെത്തി.
പക്ഷേ അതിനിടയിലും ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായിരുന്നു—
ഇവ വെറുമൊരു കഥകളല്ല.
ചരിത്രത്തെയും മനുഷ്യനെയും കുറിച്ച് എഴുത്തുകാരൻ തുറന്നുവെച്ച വലിയ ചോദ്യപേപ്പറുകളാണ്.
ഒരു പുസ്തകം വായിച്ചുതീർന്നാൽ കഥ അവസാനിക്കണമെന്നില്ല.
ചിലപ്പോൾ പുസ്തകം അടച്ചുവെച്ച ശേഷമാണ് യഥാർത്ഥ വായന തുടങ്ങുന്നത്.
ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര എനിക്ക് അത്തരമൊരു വായനയാണ്.
സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാൾ ദേവനായകിയും അങ്ങനെ തന്നെ.
ഒന്ന് വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ “ഇട്ടിക്കോര ആരായിരുന്നു?” എന്ന ചോദ്യം ബാക്കി വെച്ചു.
മറ്റൊന്ന് വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ “ചരിത്രത്തിൽ നിന്ന് ആരൊക്കെയാണ് പുറത്താക്കപ്പെട്ടത്?” എന്ന ചോദ്യം.
രണ്ട് ചോദ്യങ്ങളും ഒടുവിൽ ഒരേ ഇടത്തേക്കാണ് എത്തുന്നത്—
നമ്മൾ അറിയുന്ന ചരിത്രം തന്നെയാണോ യഥാർത്ഥ ചരിത്രം?
വായിച്ച പുസ്തകങ്ങൾ പലതും മറന്നുപോകും.
പക്ഷേ ചില പുസ്തകങ്ങൾ നമ്മളിൽ എന്തോ ഒന്ന് മാറ്റിയിട്ടാകും മടങ്ങിപ്പോകുക.
ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോരയും
സുഗന്ധി എന്ന ആണ്ടാൾ ദേവനായകിയും
അത്തരത്തിലുള്ള പുസ്തകങ്ങളാണ്.
വായിച്ചുതീർത്ത നോവലുകൾ എന്നതിലുപരി,
വായിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടും മനസ്സിൽ കിടന്ന് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങൾ.
വായന തീർന്നു.
പക്ഷേ ആ ചോദ്യങ്ങൾ തീർന്നിട്ടില്ല.
ഒരുപക്ഷേ നല്ല സാഹിത്യം നമ്മളോട് ചെയ്യുന്നതും അതുതന്നെയാകാം—
ഉത്തരം പറഞ്ഞുതരാതെ,
നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചോദ്യം ബാക്കി വെക്കുക.
[എന്റെ വായനാനുഭവമാണിത്- Sreekumar Sree ]
Comments