നിയോഗം

നിയോഗപ്രതീക്ഷയിൽ

നിശ്ചലചിറകുകളോടെ

വിന്ധ്യാശിഖരനിഴലിൽ 

കാലമെണ്ണിയ

സമ്പാതിയാണോ ഞാൻ?

അതോ,

സ്വധർമ്മസമാപ്തിയുടെ

നിർവികാരസാക്ഷിയായി,

ശരശയ്യയിൽ ശയിച്ചിട്ടും

കാലത്തെയല്ല,

കാലമാണ് എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന

അചഞ്ചലബോധത്തോടെ

ഉത്തരായണസൂര്യനെ പ്രതീക്ഷിച്ച

ഗാംഗേയഭീഷ്മനോ?

അറിയുന്നില്ല...

പ്രാരബ്ധത്തിന്റെ

ഗൂഢലിപികളിൽ എന്റെ നാമം

ഇനിയുമെഴുതപ്പെടാനുണ്ടോ?

അതോ,

വിധിവിലാസത്തിന്റെ

അവസാനശ്ലോകം പാടിക്കഴിഞ്ഞ്,

വിസർഗ്ഗചിഹ്നംപോലെ

മൗനത്തിൽ മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നവനോ ഞാൻ?

ആകാശമായിരുന്നു സ്വപ്നം;

ആകാശം തന്നെയാണ് ഓർമ്മ.

അസ്ത്രങ്ങളുടെ ഘോഷമായിരുന്നു ജീവിതം;

അവയുടെ പ്രതിധ്വനിപോലും

നിശ്ശബ്ദതയിൽ ലയിച്ചിരിക്കുന്നു.

എന്നിരുന്നാലും—

ക്ഷയം പ്രാപിക്കുന്നത് ദേഹമാണ്;

ധർമ്മത്തിന് വാർദ്ധക്യമില്ല.

ചിറകുകൾ കരിഞ്ഞാലും

ദൃഷ്ടി കരിയുന്നില്ല.

അമ്പുകൾ ശരീരത്തിൽ തറഞ്ഞാലും

സത്യം രക്തം വാർക്കുകയില്ല.

അതുകൊണ്ടാകാം,

സമ്പാതിയുടെ പ്രതീക്ഷയും

ഭീഷ്മന്റെ സമചിത്തതയും

ഒരേ പ്രാണനിൽ വഹിച്ചുകൊണ്ട്

ഞാൻ ഇന്നും നിലകൊള്ളുന്നു.

വിളിയെത്തിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ,

കാത്തിരിക്കും.

വിളി കഴിഞ്ഞതാണെങ്കിൽ,

മൗനമാകും.

കാരണം,

മഹാകാലത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ

കാത്തിരിപ്പും സമാപ്തിയും

രണ്ടു ഭിന്നാവസ്ഥകളല്ല;

അവ

ഒരേ സത്യത്തിന്റെ

പൂർവ്വാർദ്ധവും ഉത്തരാർദ്ധവും മാത്രം.

അവയുടെ മധ്യേ,

ഒരു നിശ്വാസത്തിന്റെ ദൈർഘ്യംപോലെയാണീ ജീവിതം.